ทับทิมและสุวิชผู้เป็นสามีมาถึงโรงพยาบาลในวันรุ่งขึ้น คนป่วยเพิ่งจะรับประทานอาหารเสร็จพอเห็นว่าบิดามารดาก็ร้องเรียกอย่างดีใจ
“คุณพ่อ คุณแม่ทำไมเพิ่งมาคะ” ธิมารินทร์โผเข้ากอดคนทั้งสอง สุคนธรสจึงถอยออกมาให้พี่สาวพี่เขยเข้าไปหาเด็กหญิง
“พ่อรอสั่งขนมร้านประจำเอามาให้หนูไงลูก นี่เอแคลเขาทำเมื่อเช้าเลยนะกับสังขยาชาไทย” สุวิชเปิดกล่องขนมให้ลูกสาวดู แกถึงกับทำตาโตอย่างดีใจ
“หนูอยากกินมากๆ เลยค่ะพ่อ ขอบคุณนะคะ”
“ส่วนแม่ก็ทำกับข้าวมาให้ ผัดหน่อไม้ฝรั่งใส่กุ้งกับข้าวโพดอ่อน ส่วนโน่นต้มยำเอาใส่ตู้เย็นไว้อุ่นกินได้นะลูก” ทับทิมยกกล่องอาหารให้แกดู เด็กหญิงพยักหน้ารัวเร็ว
“ขอบคุณค่ะแม่ หนูรักแม่กับพ่อที่สุดเลย”
“อยู่กับน้าลินก็บอกรักน้าลินที่สุดใช่ไหมเรา” ทับทิมส่ายหน้าไปมาอย่างรู้ทันทำให้ทุกคนหัวเราะตาม
“พี่จะมาอยู่กี่วันคะ พรุ่งนี้ยายหนูออกจากโรงพยาบาลจะอยู่รอเลยไหมพี่” สุคนธรสถามหลัง
