11

“ก่อนไปข้าสั่งเอ็งว่าอะไรปราบ” “ให้ดูพวกคนงานกับไอ้ดำให้ดีครับเสี่ย” “มีอีก” นัยน์ตาของหลานชายเหลือบมองผู้เป็นอา ที่วันนี้ลงไร่นามาคุมคนงานซึ่งจ้างวานเป็นประจำทุกปีด้วยตนเองตั้งแต่เช้าตรู่ ปราบก็อุตส่าห์หนีมานอนบ้านสวนที่เรียกได้ว่าไม่ต่างอะไรกับบ้านใหญ่ซึ่งมีเครื่องอํานวยความสะดวกครบครัน ไฟฟ้า น้ำท่าเข้าถึง ทว่าจนแล้วจนรอดก็หนีเจ้าของกิจการที่มีรายได้เป็นอันดับต้น ๆ ของภูมิภาคไม่พ้นอยู่ดี เผลอ ๆ ถ้าอาเขาไปลงเล่นการเมืองก็คงจะชนะขาดรอยแบบไม่ต้องแข่ง เพราะไม่มีเจ้าของโรงสีที่ไหนลงทุนมาทำนาข้าวเองแบบแค่อยากจะสร้างงานจ้างชาวบ้านที่นี่ให้มีรายได้เพิ่มหรอก ใจบุญสุนทานกับทุกคน ยกเว้นหลาน! “อะไรล่ะครับ” “ปราบ” “โอเค ขอโทษก็ได้ แต่ผมไม่ได้ตั้งใจจะแกล้งเมียเสี่ยนะ บัวหอมมันอยากทำขอมันเองอะ ใครจะไปห้ามได้วะ” “วะอะไร ข้าเคยบอกไปแล้วว่าไม่ใช่เพื่อนเล่นเอ็ง” “เหอะ ทีเมื่อก่อนยังรอเล่นด้วยหลังเลิกเรียนประจำอยู่เลย” ดวงตาที่ทอแสงอ่อนลงของหลานชายเพียงคนเดียวส่งผลให้สิบเพชรพรรณรายณ์ที่ตั้งใจจะดุอีกฝ่ายในตอนแรกนั้นต้องผ่อนลมหายใจออกมาในที่สุด ตอนแรกเขาก็ไม่เข้าใจหรอกว่าอย่างไรช่วงปีหลัง ๆ มานี้ปราบถึงดูเป็นเด็กที่เริ่มจะพูดหรือบอกอะไรไม่ฟัง ทั้งยังมีความกวนตีนเพิ่งขึ้นไปอีกเท่าตัว คิดว่าเป็นเพราะช่วงวัยที่เริ่มเป็นหนุ่มเต็มตัวหรือเปล่า แต่ไม่เลย คงเป็นเขาเองที่ตั้งแต่มีภรรยาเป็นตัวเป็นตนนั้นลดการดูแลใส่ใจปราบลง จากที่เคยนั่งทานข้าวหรือไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด สิบเพชรพรรณรายณ์ก็เริ่มจะมีแค่เกศินีอยู่ข้างกาย ลืมไปแล้วว่าถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของหลานครั้งล่าสุดตอนไหน มันเป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อที่ปราบต้องย้ายไปเรียนมหาวิทยาลัยในตัวเมืองพอดี เราจึงเริ่มที่จะคุยกันน้อยลง เวลาที่เหลือจากงานเขาก็อุทิศให้ภรรยาเก่าเสียหมด นั่นคงจะเป็นสาเหตุส่วนหนึ่งที่ทำให้ปราบไม่ชอบหล่อน และพลอยตั้งแง่กับบัวหอมไปด้วย เขาละเลยหลายสิ่งอย่างจนไม่น่าให้อภัยจริง ๆ “เอ็งโตขนาดนี้แล้ว ยังอยากจะเล่นกับข้าไหมล่ะ ถ้าอยาก ข้าก็จะเล่นด้วย” “พูดเป็นเล่นนะเสี่ย! ผมโตจนจะมีเมียได้แล้ว ใครจะไปอยากเล่นด้วย” สิบเพชรพรรณรายณ์ขบขันออกมาเมื่อเห็นว่าปราบนั้นเลิกให้ความสนใจตนเองแล้วเดินตัวปลิวก้าวขึ้นรถไถนาหลักล้านที่เจ้าตัวบอกอยากได้ก่อนจะเรียนจบ แทนที่จะอยากได้ของขวัญดี ๆ จากเขา แต่สิ่งที่หลานร้องขอกลับเหนือความคาดหมายอยู่ตลอด ยอมรับเลยว่าการเลี้ยงเด็กคนหนึ่งให้เติบโตมาอย่างดีมันไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะถ้ามีแค่เขา ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหลานชายจะโตมาขนาดนี้ไหม น่าเสียดายที่ปู่ย่า หรือแม้กระทั่งบิดามารดาอีกฝ่ายไม่อยู่รอดูความสำเร็จของเด็กคนนี้ด้วยกัน ฉะนั้นครั้งนี้เขาตั้งใจกับตัวเองเอาไว้แล้วว่าจะไม่ละเลยปราบหรือคนสำคัญรอบตัวเพราะการงานอีก ก็เพราะเราไม่สามารถที่จะรู้อนาคตได้เลยว่าจะอยู่ตรงนี้ไปด้วยกันอีกนานแค่ไหน ความสำเร็จที่ต้องแลกมากลับการยืนอยู่ในที่โดดเดี่ยว สิบเพชรพรรณรายณ์ไม่เอาอีกแล้ว “ปราบยังโกรธเสี่ยอยู่อีกเหรอจ๊ะ” “บัวหอม ข้าตกใจหมด ทีหลังห้ามเอ็งมาเงียบ ๆ แบบนี้อีก” “ขอโทษทีจ้ะ ๆ” วันนี้มีฟ้าครึ้มฝน แดดไม่ได้ร้อนมาก ตื่นมาทำกับข้าวเสร็จ ถึงต่อให้เช้าแค่ไหนบัวหอมก็ไม่เคยจะตื่นทันสองอาหลานเลยสักครั้ง หากไม่ถามกับลูกน้องเสี่ยแถวนั้นก็คงจะไม่รู้ว่าทั้งสองหายมาอยู่ที่นี่กันโดยไม่บอกกล่าว “แล้วเอ็งทำไมไม่อยู่บ้าน ตากแดดตากลมออกมาอีกแล้ว” “วันนี้ไม่ได้ร้อนขนาดนั้นเสียหน่อยนี่จ๊ะ อีกอย่างตั้งใจว่าจะทำกับข้าวแล้วก็ขนมมาง้อปราบด้วยจ้ะ” “ง้อไอ้ปราบ? ง้อมันทำไม” บัวหอมจำต้องทิ้งจักรยาน วางกับข้าวและขนมไทยที่ลองทำมาให้บุคคลทั้งสอง ยังไม่ทันที่จะพูดคุยกันจบประโยคเลยด้วยซ้ำ เจ้าของไร่นากว้างขวางก็เดินหนีไปทางสระข้างบ้านที่ปลุกกลางธรรมชาติเสียแล้ว “เสี่ย! ไปไหนจ๊ะ รอหนูด้วยสิ” “พาลูกข้าอาบน้ำ เอ็งจะลงไปด้วยหรือเปล่าล่ะ” “ลูก?” บัวหอมไม่เข้าใจในตอนแรก ก่อนไม่รู้ว่าจะต้องตกใจกระบือตัวใหญ่หรือเจ้าของมันกันแน่ที่จู่ ๆ ก็จูงสัตว์เลี้ยงลงสระได้แล้วถอดเสื้อออกเผยให้เห็นวีไลน์หน้าท้องซึ่งถ้าไม่ทราบอายุจริงที่ลองสืบมาเงียบ ๆ ก็คงจะไม่เชื่อว่าบุคลลตรงหน้านั้นอายุจะเข้าเลขสี่แล้ว “จะลงมาไหม?” “มะ...ไม่จ้ะ ๆ เดี๋ยวหนูนั่งรอตรงนี้ก็ได้จ้ะ” “ตามใจ ข้าเกือบลืมว่าติดดอกบัวเอ็งเอาไว้อยู่ เดี๋ยวเก็บขึ้นไปให้เลย” “ดอกบัวเหรอจ๊ะ” คนที่ตั้งใจว่าจะรออยู่บนบกรีบกระเด้งตัวขึ้นทันที วันนั้นตั้งใจว่าจะเก็บไปไหว้พระ แต่ตอนนี้เธออยากลองเก็บสายบัวไปทำกับข้าวด้วย ดูสูตรในอินเตอร์เน็ตเอา รสชาติก็คงจะไม่แย่อะไรขนาดนั้นหรอก “อือ แล้วจะรีบลุกทำไม เดี๋ยวเอ็งก็เวียนหัว” “หนูลงด้วยจ้ะเสี่ย!” กลายเป็นว่าตอนนี้เจ้าของสระบัวต้องปล่อยให้ไอ้ดำลูกรักแช่น้ำเล่นรอไปก่อน แล้วว่ายน้ำพยุงเรือพายพาเด็กที่นั่งอยู่ขยับไปเก็บดอกบัวตามที่มือเล็ก ๆ นั้นชี้สั่งออกไป “พอหรือยังบัวหอม” “ดอกนั้นจ้ะเสี่ย ไม่ใช่ ๆ จ้ะ ขยับไปอีกนิดหนึ่ง” ดูเหมือนว่าคำถามของเขาจะไม่ได้เข้าไปในโสตประสาทของคนที่สนุกกับการเก็บดอกบัวเลย อีกทั้งตอนนี้ก็ยังไม่ได้สายมาก ท้องฟ้ามื้อครื้นเล็กน้อย ลมธรรมชาติโอบล้อมทำให้ผ่อนคลายจากการตรึงเครียดและความทุกข์ทางใจไปได้บ้าง สิบเพชรพรรณรายณ์ไม่มีทางลืมภรรยาเก่าที่รักมากไปจากหัวใจได้อยู่แล้ว หากแต่จะทำอย่างไรได้ เพราะถ้าเขาไม่ลุกขึ้นเดินหน้าต่อ คนที่พลอยจะเสียใจไปด้วยอีกคนก็คือปราบที่เขาเลี้ยงมาไม่ต่างจากลูกชาย ก่อนจะต้องหลุดออกจากภวังค์ ยามบัวหอมนั้นยื่นบางสิ่งมาให้ “อะไร” “หนูให้เสี่ยจ้ะ” “เนื่องในโอกาส?” “หนูอยากขอบคุณเสี่ย ทุกเรื่องเลยจ้ะ” ตอนแรกที่มาอยู่ นึกกังวลเป็นอย่างมากว่าอีกฝ่ายจะเป็นคนไม่ดี บังคับฝืนใจหรือไม่ ทว่าไม่ใช่เลย สิบเพชรพรรณรายณ์และปราบกลับให้เกียรติ ดูแลบัวหอมอย่างดีจนไม่ได้รู้สึกอึดอัดอะไร “ข้าไม่ได้เป็นคนดีขนาดนั้นหรอกบัวหอม” “อ่า เสี่ยไม่อยากรับเหรอจ๊ะ” “ไม่” “เสี่ย...” “ถ้าอยากขอบคุณจริง ๆ คืนนี้ก็ให้มากราบที่อกข้าแทน ถึงตอนนั้นไว้ข้าจะพิจารณาอีกที” TBC. เสี่ยเป็นพระเอกจริงๆค่ะ อย่าบู้บี้เสี่ยหลายสู5555555