การได้กลับมาใช้ชีวิตในเมืองหลวง แม้ว่าบัวหอมจะไม่ได้ตัวคนเดียวจนโดดเดี่ยวอย่างเคยแล้ว แต่ก็คงปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหัวใจที่บอบช้ำจะไม่นึกโหยหาอีกคนที่ดันเผลอให้เขาเปรียบเสมือนบ้านที่ร่มเย็นไปแล้ว มันไม่ได้สะดวกสบาย หวือหวา ทว่ากลับทำให้อบอุ่นหัวใจทุกครั้งเวลาที่ล้มตัวลงนอนแล้วมีอีกฝ่ายอยู่ข้างกาย
ขอร้องล่ะบัวหอม อย่าเป็นคนที่น่ารังเกียจไปมากกว่านี้เลย
“คุณหนู ยังไม่นอนอีกเหรอคะ”
“ป้าแสง... ยังจ้ะ อ่า ไม่ใช่สิ ยังค่ะ วันนี้อากาศดีบัวเลยอยากออกมารับลมหน่อยค่ะ” อากาศดี คงจะเป็นประโยคที่ไม่น่าเชื่อสุด ๆ ของบัวหอมที่กล่าวออกไปตั้งแต่ใช้ชีวิตมา กับเมืองที่วุ่นวายไปด้วยผู้คนและฝุ่นควัน ให้นอนอยู่แค่ในห้องอากาศคงจะบริสุทธิ์กว่าลงมานั่งมองกำแพง อีกทั้งท้องฟ้าที่นี่ก็แทบจะมองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากแสงสีเสียงในเวลากลางคืน
ที่บัวหอมยอมตกลงปลงใจอาศัยอยู่ในบ้านที่ไม่ได้ต่างจากคฤหาสน์เลยสักนิด ไม่ใช่เพราะว่
