ผ่านมาเกือบเดือนชีวิตของเธอเหมือนจะกลับมาปกติสุขอีกครั้ง เรียน กิน และไปเที่ยวเล่นกับน้องสาวหรือเจแปนบ้าง แต่ช่วงนี้งานค่อนข้างยุ่งเธอเลยไม่มีโอกาสออกไปดื่ม ส่วนอีกเรื่องที่ยุ่งยากใจมากคือ พี่ไมล์ รุ่นพี่ที่มาแลกเปลี่ยนในเทอมนี้เอาแต่คอยตามติดกับเธอทั้งวัน พี่ไมล์เป็นลูกครึ่งไทย-ออสเตเลีย ที่เรียกพี่เพราะเขาอายุมากกว่าหนึ่งปีแต่ซิ่วมาเรียนแพทย์
“น้องเดวาจะไปกินข้าวที่โรงอาหารกลางหรือของคณะเหรอ?” เจแปนที่นั่งอยู่ด้านข้างกระทุ้งศอกใส่สีข้างราวกับกำลังแซว ทำให้เธอหันไปถลึงตาใส่ ก่อนจะเอ่ยปากตอบรุ่นพี่อย่างไมล์
“เดไม่หิวค่ะ วันนี้เจแปนมีนัดด้วยเราเลยจะแยกกันกลับ”
“อย่างนั้นเหรอ” ไมล์เอ่ยอย่างเศร้าสร้อย ทำให้เดวาเผลอกลืนน้ำลายเล็กน้อย เขาแสดงออกอย่างนี้อยู่บ่อยครั้งจนเธออึดอัด ตอนแรกก็ไม่เคยปฏิเสธหรอก แต่หลัง ๆ มันค่อนข้างจะมากเกินไป จนหลายคนในคณะแพทย์ต่างก็คิดว่าเราทั้งคู่คบหากัน
เธอไม่อยา
