บทที่32
คนตัวเล็กทั้งวิ่งทั้งร้องไห้ออกมาจากในลิฟต์หัวใจเธอตอนนี้มันบอบช้ำยิ่งกว่าบอบช้ำ มิราสับสนมากไม่รู้ว่าตัวเองควรจะรู้สึกยังไง ใจหนึ่งก็ดีใจและโล่งใจที่เธอนั้นไม่ใช่คนเลวร้ายที่เมาแล้วขับจนทำให้คนอื่นร้อนถึงชีวิต และอีกใจก็เจ็บแค้นเหลือเกินที่ถูกป้ายสีให้มีความผิดอย่างไม่เป็นธรรม
คนตัวเล็กเดินร้องไห้ไปตามริมฟุตบาทก่อนจะมาหยุดนั่งลงที่ป้ายรถเมย์มือเล็กล่วงหยิบเอามือถือขึ้นมาคิดอยากจะโทรหาครอบครัวเล่าทุกอย่างให้พ่อกับแม่ฟังว่าจริงๆแล้วนั้นเธอไม่ใช่คนที่ทำผิดแต่มิราก็หยุดมือที่กำลังคิดจะกดปุ่มโทรออกไว้เพราะเธอคิดได้ว่าตอนนี้นั้นพ่อแม่ได้ตัดขาดความสัมพันธ์กับเธอไปแล้วต่อให้เธอโทรไปพวกท่านก็คงไม่รับสายเธออยู่ดี ส่วนพี่ชายของเธอนั้นก็น่าจะกำลังยุ่งกับงานมิราไม่อยากจะรบกวนพี่ชายตอนนี้แตะจังหวะนั้นก็มีสายโทรเข้าจากคาเตอร์มิราปาดน้ำตาบนน่าออกก่อนจะกดรับสายเขา
‘’ฮัลโหลมิราว่างไหม?’’เสียงขอ
