ขุนพลตื่นแต่เช้า รีบอาบน้ำแต่งตัว จัดเสื้อผ้าหลายชุดและหนังสือเรียนใส่กระเป๋าเป้ถึงสองใบ ก่อนจะรีบย่องออกจากบ้านโดยไม่มีใครเห็น
“พี่ขุน...”
โมนาที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จแล้วเดินออกมาก็ต้องสะดุ้งโหยงเมื่อเจอขุนพลนั่งรออยู่บนเตียง
เขากวาดมองเรือนร่างบอบบางขาวผ่องที่สวมเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียว บนผิวกายมีหยดน้ำเกาะพราวแล้วรู้สึกมันเขี้ยว
“มาแต่เช้าเชียว คิดถึงโมนาเหรอคะ”
คนใจกล้าเดินเข้าหา ทั้งยังทิ้งกายลงนั่งเคียงข้าง ทำราวกับลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในสภาพวาบหวามแค่ไหน
“ใครบอก” พูดเสร็จก็กัดกรามจนสันขึ้นนูน เหมือนคนกำลังพยายามเก็บอาการ และมันก็ทำให้โมนาจับได้
“คิดถึงจริง ๆ ด้วยสินะ ไม่งั้นพี่จะมาทำไม”
“ก็เธอบอกให้พี่มาไง จะได้ไปเรียนพร้อมเธอ”
เลิกคิ้วตอบทำราวกับว่าไม่ได้ใส่ใจในคำพูดนั้นนัก ทั้งที่รู้ตัวว่าอาจจะถูกจับได้ เพราะการที่เขามาหาเธอที่คอนโดมิเนียมก่อนจะไปเรียนพร้อมกันม
