“โมนา พ่อขอโทษ”
มิตรเดินออกมาจากมุมมืดเมื่อพ่อแม่และลูกสาวของตัวเองกำลังจะแยกย้ายกันขึ้นรถหลังส่งแขกกลับจนหมด
โมนาหันมองตามต้นเสียง เห็นพ่อที่เคยหล่อเหลาสง่างามเดินไหล่ลู่คอตกเข้ามาหา แววตาแสนเศร้าคู่นั้นทำเธอใจหาย
“พ่อผิดไปแล้วโมนา ผิดที่เอาผู้หญิงคนนั้นเข้ามาทำลายครอบครัวของเรา พ่อมันเห็นแก่ตัว พ่อมันชั่ว ไม่เคยคิดถึงจิตใจของลูกและแม่ของลูกเลย พ่อไม่ขอให้ลูกให้อภัย แต่พ่ออยากจะขอโทษลูก พ่อสำนึกผิดแล้วจริง ๆ”
คนเป็นลูกแววตาไหวระริกน้ำตาคลอเบ้า แม้นมาศจับมือหลานสาว มนตรีและราชันเองก็เดินมาจับบ่าหลานสาวเช่นกัน
“มันสายไปแล้วค่ะพ่อ ที่พ่อมาขอโทษโมนาและสำนึกผิด ตอนนี้แม่ของโมนาตายไปแล้ว ให้พ่อคุกเข่าตรงนี้สักสิบปี แม่ของโมนาก็ไม่ฟื้น”
มิตรทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่า น้ำตาไหลอาบแก้ม โมนามองภาพนั้นผ่านม่านน้ำตา ก่อนเธอจะหมุนตัวเตรียมขึ้นรถ
“โมนา...ลูก” มิตรทิ้งมือทั้งสองข้างลงบนพื้น ก้มหน้าลงร้อ
