เขาบดยาแก้ไข้กับแก้อักเสบ ผสมน้ำ อมเข้าปากตัวเองก่อนประกบปากป้อนเธอทุกสี่ชั่วโมงจนเธอหายป่วย แถมหลังจากป้อนยาขม ๆ ยังมีแก่ใจอมน้ำมาป้อนเธออีกต่างหาก ที่สำคัญหลังจากนั้น เขาก็ยังอ้อยอิ่งจูบเธอทั้งที่มีรสขม ๆ ของยาหลงเหลืออยู่
แค่คิด...แก้มใสก็แดงเรื่อประจานความเขิน
“เอ่อ ขอบคุณนะคะพี่ขุน”
“ขอบคุณเรื่องอะไร” เลิกคิ้วถามด้วยสายตาแวววาวเจ้าเล่ห์
“ก็เรื่องที่พี่ขุนป้อนยาโมนาไง จำได้แล้ว” อ้อมแอ้มตอบอย่างน่ารัก
เขาจับไหล่บอบบางให้เข้ามายืนใกล้ มือปลดกระดุมชุดนอนกระโปรงที่ภายในไม่มีชุดชั้นในสักชิ้น
“พี่ขุน”
“ถ้าหายแล้วก็อาบน้ำด้วยกันสิ”
คนตัวบางเขินจนหน้าร้อนผ่าวไปถึงใบหู ฝันอยากมีโมเมนต์นี้กับเขามานาน แต่พอมาได้ยินกับหูกลับรู้สึกเขินจนเก็บอาการไม่อยู่
เสี้ยววินาที ชุดนอนก็หล่นลงกองบนพื้น เขาอุ้มเธอขึ้นนั่งบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าแล้วใช้มือทั้งสองข้างเท้าเคาน์เตอร์กักเธอไว้ ก่อนจะโน้มล
