“โมนา พ่อเขาสั่งให้ย่าโทรมาตามโมนากลับบ้าน”
แม้นมาศทำตามที่ลูกชายขอร้อง เพราะวันนี้คนต้นเรื่องดันนัดแขกคนสำคัญมาที่บ้าน เธอกับสามีจึงต้องถ่อสังขารมาร่วมโต๊ะมื้อเย็นด้วยอีกครั้ง
“อีกแล้วเหรอคะย่า” ถอนหายใจอึดอัด
“มาหน่อยน่า พี่เขาก็ดูดีเลยไม่ใช่เหรอ” คนเป็นปู่ที่นั่งข้าง ๆ พูดใส่โทรศัพท์ คนเป็นย่าจึงเปิดลำโพง
“ก็ดูดีค่ะปู่ แต่นั่นมันแค่ภายนอกนะคะ เราไม่เคยรู้จักเขามาก่อนนะคะอย่าลืม จะดูกันแค่นี้ได้เหรอ”
“พ่อเราก็ถึงเปิดโอกาสให้พี่เขามาให้โมนาทำความรู้จักถึงที่นี่ไง” ย่าสนับสนุน
“แหม ย่าคะ โมนาไม่ได้ชอบพี่เขาเลย ใจไม่เต้น ไม่สเปก ไม่สปาร์กสักนิด”
“น่าเสียดายนะ โมนาของย่าไม่ชอบพี่เขา แต่มีคนนั่งจ้องพี่เขาจนน้ำลายจะไหล”
โมนารู้ดีว่าเป็นใคร ถ้าเธอไม่มีขุนพลในใจ คงจะตัดหน้ารมิดาให้คลั่งตายเล่น ๆ แต่นี่เธอดันชอบขุนพลมากจริง ๆ เลยไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับชายอื่นอีก
“หมั่นไส้เหมือนกันค่ะ แต่ทำ
