"นิสา!!"
"นิสา!! ถึงแล้วแกตื่นได้เเล้วถึงบ้านของฉันเล้ว"
"อื้มมมม! ถึงแล้วหรอ"
นิสามองดูรอบๆสวยมากน่าอยู่ที่สุดสงบที่สุดแบบนี้และที่ฉันต้องการนิสาเปิดประตูรถออกมาเท้าของเธอสัมผัสดินร่างกายสัมผัสอากาศบริสุทธิ์ นิสาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ
"เฮ้อออสดชื่นจัง"
รอยยิ้มที่ผุดออกมาจากดวงหน้าหวานเป็นรอยยิ้มที่พิมเห็นบ่อยแต่วันนี้มันดูแปลกตาไป
"ยิ้มแต่หน้าแล้วใจแกอะเป็นอย่างไรบ้างนิสา"
"ฉันโอเครดีทุกอย่างมันผ่านไปแล้วแหละแกยัยพิมยังไงเขาก็คงไม่ได้เลือกฉัน ฉันถอยออกมาแบบนี้แหละดีที่สุดแล้วว่ามั้ย"
"ฉันเห็นแกคิดได้แบบนี้ก็เบาใจลงหน่อย ไม่เป็นไรฉันก็อยู่ตรงนี้ใครมันกล้ามารังแกเพื่อนของฉันอีกเจอบาทาฉันแน่"
"อะฮึๆๆๆๆฮ่าๆๆ"
ทั้งสองหัวเราะร่า
"ป๊ะเอากระเป๋าฉันจะพาแกไปดูห้อง ฉันให้ป้าแม่บ้านเตรียมไว้ให้แกแล้ว"
สองสาวยกสัมภาระลงจากรถแล้วทั้งลากทั้งจูงขึ้นไปบนบ้านกว่าจะเสร็จก็เหนื่อยหอบเช่นกันพิมเปิ
