ผ่านไปครึ่งชั่วโมงหลังจากที่ภาคินกลับออกไปจากห้องแล้ว
เสียงไลน์ของนิสาเด้งรัววว
ติ๊งติง
"ที่รักครับ"
ติ๊งติง
"พี่ถึงบ้านแล้วนะครับ"
ติ๊งติง
"ไม่ต้องเป็นห่วง"
"มีอะไรให้ดู"
ติ๊งงงงงงง...ติงงงง
มันคือภาพพี่คินพึ่งจะอาบน้ำเสร็จแล้วเอามือปิดไว้แค่ไอ้ตรงนั้น อร๊ายยยยยร้ายนักนะ
นิสาส่งสติกเกอร์รูปหัวใจตอบกลับไป
ติ๊งติง!!
"ที่รักพี่คอลไปนะครับ"
นิสากำลังพิมพ์ตอบกลับไปภาคินก็วีดีโอคอลมาก่อนเธอตัดสายทิ้งไป ภาคินก็วีดีโอคอลมาอีกถ้านิสาไม่รับเขาคงจะโทรมาอีกทั้งคืนแน่ๆเลย
"ว่าไงคะพี่คิน มีอะไรอีกหรือเปล่านิสาจะอาบน้ำทำธุระส่วนตัวให้เรียบร้อยจะได้พักผ่อนให้เต็มที่เพราะมีใครบางคนมาแกล้งทั้งวันทั้งเหนื่อยทั้งเพลีย"
"ก็พี่คิดถึงที่รักนี้ครับ"
"ห๊ะ!! "
"ก็คิดถึงที่รักไงครับ"
"นิสาจะไปอาบน้ำแล้วแค่นี้ก่อนนะคะ "
"เอ่อ ไม่ต้องวางนะพี่รอได้ นานเท่าไหร่ก็จะรอ"
"โรคจิต"
"พี่ก็โรคจิตกับที่รั
