"พี่คินกลับไปก่อนคะ นิสาไม่เป็นอะไรคะ"
"แน่ใจนะ"
"แน่ใจคะ..ไปรอที่ห้องก็ได้"
"ไม่พี่จะคอยนิสาอยู่หน้าห้องน้ำอยู่แถวนี้นะ"
คนเป็นห่วงขนาดไหนทำไมยังดื้อดึงอยูุ่อย่างยี้นะ
"แอ๊ะๆๆแหว๊ะๆๆ เอ้อ "
ทำไมถึงอวกแบบนี้นะหรือจะเป็นเพราาะปลาจานนั้นใส่อะไรลงไปกันบ้างนะ
นิสาล้างหน้าล้างตาเข้าห้องน้ำจนเสร็จสับเรียบร้อยจึงก้าวเท้าออกมาจากห้องน้ำด้วยความรีบไม่ทันระวังจึงสะดุดล้มลงไป
"อร๊ายยยยยนนน"
"อึบบบ"
เป็นมือของภาคินที่มาจับเอวขอดของเธอเอาไว้อย่างเฉียดฉิว
"นี้เห็นไหมพี่บอกแล้วเราก็ไม่ยอมเชื่อพี่เลย"
"ก็นิสาไม่เป็นไรแล้วคะปล่อยลงเถอะนะ"
"พี่จะอุ้มนิสาคู่หมั่นของพี่เดี๋ยวนี้เล้ยยยยย"
ภาคินพานิสาเข้ามาในห้องด้วยการอุ้ม!!ผู้ใหญ่ทั้ง4ท่านหันมา
มองเป็นตาเดียวทันที!!
"หนูนิสาเป็นอะไรหรอลูก!!"
"ไม่เป็นไรหรอกคะคุณน้า "
"นี้จะเรียกน้าได้ยังไง่จ๊ะต้องเรียกว่าแม่แล้วนะ "
รอยยิ้มที่มีความสุขบนใบห
