ท้องฟ้ากำลังมีแสงร่ำไรของพระอาทิตย์ สาดส่องเข้ามาในห้องนอนของนิสานี้นี้คือเช้าวันที่3ของนิสาที่มาฝากชิวิตไว้ที่บ้าน
ของพิมเพื่อนรัก นิสาหยิบมือถือมาเปิดเครื่องหลังจากที่ปิดไว้2วัน ทั้งสายที่ไม่ได้รับ ทั้งไลน์ เด้งระรัวเข้ามาเห็นเบอร์ภาคินโทรเข้ามา100กว่าสาย
ไลน์อีกทั้งข้อความขอโทษ ข้อความสารภาพรัก ข้อความน้อยใจ นิสาทั้งอ่านทั้งร้องไห้ นี้เธอไม่ได้ฝันไปใช่ไหม
ภาคินนั่งดูมือถือไปมาอ่านไลน์ไปมา
'อ่านแล้ว '
ในข้อความที่ส่งหานิสาขึ้นว่าอ่านแล่ว เขาดีใจยิ่งกว่าถูกหวยสะอีก มันบ่งบอกว่าความพยายามที่ผ่านมากำลังจะได้ผล
ภาคินตัดสืนใจโทรออกไปหานิสาอีกรอบแบบเสี่ยงดวง
ตืดดดดดด ตืดดดดดดดด
"สวัสดีคะ มีอะไรหรือเปล่าคะ??"
ใช่แล้วเสียงนี้ แบบนี้เลย ที่รัก ของเขา
"นิสาที่รักของพี่ พี่ขอโทษนะครับพี่รักนิสานะ"
นิสาได้ยินอย่างนั้นจากที่แค่ใจสั่นน้ำตาคลอมันทำให้เธอร้องไห้โฮออกมาด้วยความคิดถึงโหยหา แต่
