หลังจากที่ รสริน วิ่งหนีออกไปจากเพนต์เฮาส์ของ คิณ เธอก็ตรงดิ่งกลับไปที่ร้าน 'ปากหวาน' ของเธอทันที สิ่งแรกที่เธอทำคือรื้อถอนอุปกรณ์การทำงานที่เธอเคยขนย้ายมาและส่งคืนกลับไปที่คอนโดของคิณในเช้าวันรุ่งขึ้น พร้อมกับโน้ตสั้นๆ ที่เขียนว่า:
“ฉันไม่ต้องการการชดใช้จากคนโกหก และการพนันก็ถือเป็นโมฆะ เพราะคุณทุจริตตั้งแต่เริ่ม! ลืมเรื่องฉันไปซะ! – รสริน”
คิณแทบจะคลั่งเมื่อได้รับอุปกรณ์เหล่านั้นคืนพร้อมโน้ตสั้นๆ นั้น เขาพยายามโทรหาเธอเป็นสิบๆ สาย แต่รสรินไม่รับสายเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว คิณรีบไปที่ร้าน 'ปากหวาน' ทันที
เมื่อเขาไปถึง... ร้านปิด! และมีป้ายเล็กๆ แขวนอยู่: “หยุดกิจการชั่วคราว”
คิณ: (หันไปหาเลขาอั้มที่มาด้วย) “อั้ม! สืบให้ได้ว่า รสริน ไปไหน! ฉันต้องการรู้เดี๋ยวนี้!”
เลขาอั้ม: (รับคำสั่งอย่างเคร่งเครียด) “ครับคุณคิณ ผมจะจัดการให้เร็วที่สุด”
คิณนั่งรอรายงานจากเลขาอั้มอย่างกระวนกระวายใจเป็น
