กรุงเทพฯ
( เสียงนกร้องและแสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าปลุก ฟ้าใส ให้ตื่นจากห้วงนิทราที่แสนยาวนาน! เธอรู้สึกถึงความปวดร้าวไปทั่วทั้งตัว! เปลือกตาหนักอึ้ง! ศีรษะของ เธอ เหมือนมีใครเอาค้อนมาทุบซ้ำ ๆ!)
ฟ้าใส: (ลืมตาขึ้นช้า ๆ! ภาพแรกที่เห็นคือผืนน้ำสีฟ้าใสในสระว่ายน้ำ! เธอนอนอยู่บนโซฟาเบาะนุ่มหลังบ้าน! ข้าง ๆ มีแก้วไวน์เปล่าและขวดแชมเปญที่ถูกเปิดทิ้งไว้!)
ฟ้าใส: (ในใจ: ปวดหัวจัง... เมื่อคืนคงดื่มเยอะไปหน่อย... เราไม่ได้นอนที่ห้อง... แต่นอนโซฟาหลังบ้านข้างสระว่ายน้ำ... ที่ที่จัดปาร์ตี้เมื่อคืน...)
(เธอพยายามขยับตัว! ร่างกายของ เธอ หนักอึ้งเหมือนมีใครเอาหินมาทับไว้! เสื้อผ้ายังคงเป็นชุดเดรสสีแดงจากเมื่อคืน! เธอมองไปรอบ ๆ! ซากปาร์ตี้ยังคงอยู่! แต่ไม่มีใครเลย!)
ฟ้าใส: (ในใจ: แล้วเพื่อนเราหายไปไหนหมดนะ! ทำไมปล่อยให้เรานอนแบบนี้! อย่างน้อยก็ควรจะหาผ้ามาห่มให้ กู หน่อยไหม วะ! พวก มึง ไม่รัก กู แล้วใช่ไหม
