พ่อเลี้ยงภูตะวัน บทที่ 39
ตอนที่ขับรถมาบ่อนเขาก็มีความกังวลอยู่บ้าง ถ้าลูกน้องเห็นต้องทักแน่ แต่ถ้าจะส่งข้อความไปบอกก่อนก็ไม่มีโอกาสเลย
"ทำไมขับช้าจังเลย อยู่ซอยข้างหน้านี่เองเร็วๆ หน่อยสิ"
"เอาแบบนี้ไหมเดี๋ยวโทรไปถามพนักงานในนั้นให้"
"โทรได้เหรอ ถ้างั้นก็รีบโทรสิ"
ภูตะวันล้วงโทรศัพท์ออกมา ทีแรกก็ซ่อนๆ หน่อย เพราะไม่มีเวลาได้จัดฉากเลย
"นายใช้โทรศัพท์แพงขนาดนี้เลยเหรอ"
ว่าแล้วคนขี้สังเกตแบบเธอต้องเห็นแน่ "โทรศัพท์ที่อยู่ในรถนี่แหละ"
"อ๋อ..ถ้างั้นก็รีบโทรสิ"
เชื่อด้วย.. ชายหนุ่มปลดล็อกโทรศัพท์แล้วก็เลื่อนหาเบอร์ก่อนจะโทรออก
ครืนนน ครืนนน
เวทมนต์กำลังเดินหาซอโซ่อยู่ก็มีสายโทรเข้ามา
>>{"ครับพ่อเลี้ยง"}
{"คุณเวทครับ"}
>>{"มีอะไร"} ได้ยินปลายสายพูดก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายอยู่ในสถานการณ์ไหน
{"ตอนนี้คุณเวทเห็นน้อยหน่าไหมครับ"}
>>{"น้อยหน่าเข้ากะดึกไม่ใช่เหรอ"}
{"ใช่คร
