พ่อเลี้ยงภูตะวัน บทที่ 53
"พี่น้อยหน่า?"
"พลอย?"
"ไม่ใช่ฉัน" พลอยไพลินรีบบอกน้อยหน่าออกไปว่าเสียงปืนเมื่อสักครู่ไม่ได้ถูกเธอ
"ไม่ใช่พี่เหมือนกัน" จังหวะนั้นน้อยหน่ากระโดดเข้ามากอดพลอยไพลินเพื่อรับลูกกระสุนปืน พลอยไพลินจึงนึกว่าน้อยหน่าถูกลูกกระสุนเมื่อสักครู่นี้เข้าไปแล้ว แต่อีกคนที่กอดเธออยู่ก็คือ..
"นายตะวัน?" ถ้าไม่ใช่พี่น้อยหน่าหรือว่าจะเป็นเขา
"พ่อเลี้ยง??" น้อยหน่าก็คิดว่าเป็นพ่อเลี้ยงหรือเปล่าที่โดนกระสุน
"ไม่ใช่ฉันเหมือนกัน" ตอนนี้ทั้งสามหมอบคลานออกมาจากจุดเกิดเหตุเมื่อสักครู่ เพราะถ้าทำตัวให้ต่ำที่สุดคนยิงอาจจะมองไม่เห็น
ปั้ง! ปั้ง!!
"อืม" เสียงปืนดังขึ้นอีกสองนัดภูตะวันเอามือปิดปากพลอยไพลินไม่ให้ร้องออกมา เพราะกลัวว่าพวกมันจะรู้ว่าพวกเขาหลบซ่อนอยู่ตรงไหน
"ไอ้โซ่เป็นยังไงบ้างวะ" เวทมนต์เห็นซอโซ่กระโดดเอาร่างเข้ามารับลูกปืนตอนที่ฝ่ายตรงข้ามหันกระบอกปืนมาทางที่พ่อเลี้ยงอย
