พ่อเลี้ยงภูตะวัน บทที่ 63
"กูเอง!" ทนยืนดูไม่ได้แล้ว โมโหให้ใครมาฟาดงวงฟาดงาอยู่ได้
"แต่น้อยหน่าเป็นพนักงานในบาร์...นะครับ" เกือบลืมเลยว่าคุยอยู่กับพ่อเลี้ยง
"แต่กูเป็นเจ้าของบาร์"
"คุณ.." พลอยไพลินกำลังจะห้ามแต่ภูตะวันส่งสัญญาณสายตาให้รู้กันก่อน
"ผมยังหาคนใหม่แทนเธอไม่ได้ครับ"
"ก็เปิดรับสมัครพนักงานสิ แค่นี้คิดไม่ได้หรือไง"
"ถ้ารับพนักงานใหม่กว่าจะเป็นงานก็คงอีกนาน"
"อะไรของมึงวะ ถ้ารับคนหนึ่งมันไม่เป็นงานง่ายก็รับมาสองคนสิ"
"ถ้างั้นผมลาออกจากผู้จัดการครับ"
"หือ??" เวทมนต์และภูตะวันถึงกับมองหน้ากัน
"ผมจะลาออกจากผู้จัดการมาอยู่ข้างพ่อเลี้ยงเหมือนเดิมครับ"
"ใครๆ เขาก็อยากจะเป็นผู้จัดการ"
"แต่ผมไม่อยากเป็นแล้ว"
จังหวะนั้นน้อยหน่าถือของในมือเข้าไปวางในห้องครัว แล้วก็เอียงหูฟังว่าด้านนอกเขาจะคุยอะไรกันอีก เธอไม่คิดว่าเขาจะกล้าขัดคำสั่งพ่อเลี้ยง คงไม่ใช่เพื่อเธอใช่ไหม แบบเธอเนี่ยน
