ตอน 64
ราเชนทร์ที่ยืนเฝ้าข้างเจ้านาย หันไปเห็นจอมอนิเตอร์เต็มตา
ดวงตาแทบถลน “นะ…นายครับ จะ…จอ จอ…”
วาคินขมวดคิ้วหันขวับไปมอง~
พรึบ!!!
ภาพบนจอชัดแจ๋ว… ยูจินในชุดนอนสายเดี่ยวสั้นสีดำ หูกระต่ายกระดิกเบาๆ ยืนหลบอยู่หลังประตู แต่ไหล่ขาวกับเรียวขาโผล่เต็มเฟรมราวกับตั้งใจโชว์!
ลูกน้องทั้งสิบคนเหมือนถูกฟ้าผ่า… บางคนรีบก้มหน้าปุบพับ บางคนแกล้งไอแห้งๆ บางคนแทบกัดปากกลั้นขำ
ราเชนทร์หน้าแดงยิ่งกว่าคนถูกยิงเฉียดตายเมื่อครู่
“เอ่อ… น…นั่น… คุณหมอ…?”
วาคินตาเบิกกว้าง รีบพุ่งไปบังจอแทบไม่ทัน
เสียงทุ้มตะโกนลั่น “เฮ้ย! ยูจิน!!”
มือหนากดปิดสวิตช์กล้องทันที จนจอมืดสนิท
ห้องเงียบกริบ มีแต่เสียงกระแอมของลูกน้องที่พยายามกลั้นหัวเราะ
วาคินหันกลับมาช้าๆ เส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบๆ
“ใคร… ห้ามปากสว่างเรื่องนี้เด็ดขาด”
ลูกน้องพร้อมใจก้มศีรษะ
“ครับ!!”
แต่พอเจ้านายหันหลังไป… เสียงขำ “หึๆๆ” เบาๆ ก็ดังระงมใ
