ทำได้ไมละคะ

ตอน 72 โถงทางเดินหน้าห้องน้ำ แสงไฟสลัวสะท้อนเงาคนผ่านไปมา ยูจินก้าวช้าๆ แทบไม่ตรงทาง ร่างเล็กเอนไปซ้ายทีขวาที วาคินเดินตามหลัง มือใหญ่ยกค้างคอยประคอง แต่ก็ยังพยายามไม่แตะต้อง ยูจินเดินไปพลางบ่นไป เสียงเบาแต่ฟังออกชัด “บ้าไปแล้วแน่ๆ … เราคงคิดถึงเขามากจนเพ้อ ว่าเขามาจูบจริงๆ … หายไปกี่วันแล้วนะ? ไม่ส่งข่าว ไม่ตอบแชทสักคำ…” เธอหัวเราะขื่นๆ ร่างเล็กโซเซไปข้างหน้าเหมือนคนคุยกับตัวเอง วาคินเดินตามหลังเงียบๆ มุมปากยกยิ้มขำไม่หุบ ดวงตาคมมองแผ่นหลังเล็กๆ ที่กำลังเพ้อหาเขาไม่ละสายตา ตามทางเดิน สาวๆ หลายคนหยุดชะงัก หันมองร่างสูงที่เดินผ่าน ออร่าความหล่อบาดตาแทบทำให้หัวใจละลาย เสียงซุบซิบดังตามหลัง “โห… หล่อโคตร!” “มีแฟนหรือยังคะ ขอควงซักคืนได้มั้ยเนี่ย?” จนเมื่อยูจินผลักประตูเข้าไปในห้องน้ำ วาคินก้าวไปยืนพิงผนังไขว้ขายาวๆ รออยู่หน้าประตูอย่างใจเย็น กลุ่มสาวๆ รีบกรูเข้ามาหา เขาเพียงแค่ยก