เสียงคลื่นกระทบชายฝั่งในยามค่ำคลื่นผสานเสียงแมลงทำให้บรรยากาศไม่ได้เงียบมากนัก เธอเหม่อมองแผ่นหลังแกร่งที่กำลังเดินนำอยู่ข้างหน้า เส้นผมสีดำปลิวไปกับสายลม เสี้ยวหน้าคมของเขาไม่ได้แสดงอะไรออกมานอกจากความนิ่งสงบ
ที่จริงแล้วเธอชอบเขาที่นิ่งสงบและมีช่วงเวลาที่ได้ถกเถียงกัน แต่เธอก็เกลียดเวลาที่เขาเอาแต่ใจ เกรี้ยวกราด
“เฮียมีอะไรจะคุยก็พูดมาเถอะ เราเดินออกมาไกลมากแล้ว”
เพราะเราต้องกลับไปเตรียมตัวเลยขืนมือไว้และไม่ก้าวเดินต่อจนกระทั่งคนที่เดินนำอยู่หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ
“เรื่องในอดีตเฮียขอโทษ”
เมื่อได้ยินคำพูดของเขาเธอพลันถอนหายใจออกมาทันทีเพราะเรื่องนี้ไม่อยากจะพูดอะไรอีก เธอไม่เคยอยากได้คำขอโทษจากเขาเลยเรื่องนี้มันเป็นอดีตไปแล้ว
“ค่ะ จันทร์ไม่ได้ติดใจอะไร”
ร่างบางเอ่ยราบเรียบ ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะเหลือบตามองเขาด้วยท่าทีเฉยเมย จนร่างสูงใจกระตุกวูบ เขาคิดว่าทุกอย่างม
