สองร่างเคียงคู่กันเดินไปตามถนนของท่าเรือด้วยความเร่งรีบระหว่างทางมีลูกน้องอยู่บางส่วนเขาจึงลดการระวังลงมือหนากอดประคองร่างบางจนแทบจะรวมร่างกันเพราะกลัวโดนตลบหลัง
“ไม่ต้องมากอดขนาดนี้ก็ได้”
ร่างบางขืนตัวออกจากอ้อมแขนของร่างสูงก่อนจะหยุดยืนมองหน้าเขา เพราะเราพึ่งผ่านเหตุการณ์อันตรายมาด้วยกัน
“ต้องสิ ไอ้เคียรอสยิ่งกว่าแมวเก้าชีวิต”
“ไม่เป็นไรหรอกเราไม่ได้เป็นอะไรกัน”
คำพูดเฉยชาของเธอทำเขาสะอึกเพราะมันคือเรื่องจริงเราทั้งคู่ล้วนเป็นแค่อดีตคนเคยรักและเป็นเขาที่ทำผิดต่อเธอเสมอมาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน
“อืม เราไม่ได้เป็นอะไรกัน”
ความรู้สึกปวดหน่วงที่ใจจู่โจมเธออีกครั้งเมื่อเขาพยักหน้าอย่างยอมรับในความสัมพันธ์ของเราทั้งคู่ เธอรู้ว่าเขารักแต่ทำไมเขาไม่พูดอะไรออกมาเลยนอกจากคำว่าขอโทษนั่น
“เรากลับกันเถอะ”
จันทร์เจ้าหันหลังและเดินนำเขาเล็กน้อยขอบตาร้อนผ่าวแต่ยังต้องฝืนไว้ หรือที่จริงแล้
