"พระชายาหม่อมฉันสงสารรัชทายาทจังเลยเพคะ" เรน่าทูลบอกเมื่อทอดสายตามองไปยังองค์รัชทายาทเมเนสจากตำหนัก
"ทนได้ก็ทนไป" พระชายาตรัสด้วยพระสุรเสียงที่เย็นชา
หลังจากนั้นท้องนภาก็มืดครึ้มคล้ายฝนจะตก นาบีจึงรู้สึกกังวลยิ่งนัก
"พระชายาเหมือนฝนจะตกนะเพคะ"
"ทนได้ก็ทนต่อไป" พระนางตรัสด้วยพระสุรเสียงเรียบเฉย แล้วเสด็จขึ้นพระแท่นพระนางจึงเอนองค์ประทับนอน
"พวกเจ้าไปได้แล้วข้าจะนอน" องค์หญิงตรัสเช่นนี้ นางกำนัลทั้งตำหนักออกไปหมดเหลือแต่พระนางผู้เดียว
"จะทนได้ชักกี่น้ำ"
เย็นใกล้ค่ำ พระชายาเซเรน่าทรงตื่นบรรทม ทรงทอดพระเนตรมองทั่วท้องนภา เมื่อฝนห่าใหญ่นั้นได้เบาลงไปแล้ว พระนางมีพระดำริว่าทรงลืมอะไรไปหรือไม่
"นี้ข้าลืมอะไรไปหรือเปล่า" พระนางตรัสแผ่วเบา ทันใดนั้นก็มีพระดำริได้ว่า ทรงลืมพระสวามีไว้ที่หน้าพระตำหนัก
"ตายแล้ว" พระชายาตรัสเช่นนี้ แล้วทอดพระเนตรมองพระสวามีจากพระบัญชร ทอดพระเนตรเห็นว่าองค์รัชท
