บทที่ 107

1259 Words

กว่าจะกลับมาถึงที่โรงพยาบาลก็ใช้เวลาหลายชั่วโมง ทศกัณฐ์ไม่ได้บาดเจ็บฉุกเฉิน อาการบาดเจ็บของเขาต้องรักษาตัวแบบต่อเนื่องที่โรงพยาบาลเดิม และการเดินทางก็มีทีมแพทย์คอยดูแลไม่ห่าง ชายหนุ่มสังเกตว่าเธอนั่งหน้าบึ้งตั้งแต่มาถึงโรงพยาบาลแล้ว แต่ก็ไม่กล้าถามหรอกเดี๋ยวไปสะกิดรังแตนเข้า "ทำไมคุณถึงไม่ยอมบอกฉัน" ในเมื่อเขาไม่ถามว่าเธอเป็นอะไร เอวาก็เลยเป็นคนเริ่มก่อน เพราะก่อนที่จะเข้าพิธีเขาก็บอกไว้แล้วว่าเดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง "ก็เพราะแบบนี้ไงถึงไม่บอก" มือหนาเอื้อมไปเชยคางภรรยาให้หันมา "แต่คุณไม่คิดถึงใจฉันเลย คุณรู้ไหมว่าฉันคิดอะไรต่ออะไรตั้งมากมาย" "คุณคิดอะไร" "คิดว่าคุณกลับไปหาผู้หญิงพวกนั้น" "ไม่มีแล้ว" พอรู้ใจตัวเองว่ารักและคิดถึงเธอมาก เขาก็ให้ลูกน้องเคลียร์ผู้หญิงพวกนั้นให้หมด "จริงนะคะ" "เมียน่ารักขนาดนี้จะไปหาที่ไหนล่ะ" จากใบหน้าที่บึ้งตึง ก็เริ่มมีรอยยิ้มออกมาให้เห็น "ขึ้นมานอนบน

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD