รถคันหรูวิ่งเข้ามาจอดในคฤหาสน์หลังใหญ่ รามสูรรีบลงจากรถแล้วเดินอ้อมไป
"ไม่ต้องเดี๋ยวผมจัดการเอง" ชายหนุ่มพูดกับลุงคนขับรถที่กำลังจะเดินไปเปิดประตูฝั่งที่มีลูกกับเมียของเขานั่งอยู่
"ฉันอุ้มเองค่ะ" ประตูเปิดออกหญิงสาวไม่ยอมปล่อยลูกให้เขาอุ้ม ถึงแม้ว่าแกจะนอนหลับไปแล้ว
"ผมช่วยดีกว่าเดี๋ยวก็ตกบันได"
"ฉันจะพาลูกไปนอนที่ห้องรับรองแขก" เธอหมายถึงห้องริมสระน้ำ
"ทำไมต้องไปนอนที่นั่นด้วย"
"ในเมื่อฉันไม่จำเป็นต้องปิดบังใครอีกแล้ว ทำไมจะไปนอนไม่ได้ล่ะคะ"
"นอนได้ครับเดี๋ยวผมพาไป"
"ฉันจำทางไปเองได้ค่ะ" ว่าแล้วสโรชาก็อุ้มลูกชายที่หลับใหลอยู่ในอ้อมกอด พาเดินลัดเลาะไปตามทางที่จัดแบบสวนสวยงาม จนไปถึงเรือนรับรองริมสระน้ำ
"เอ๊ะคุณฉันบอกว่า.."
"แล้วคุณจะเปิดประตูห้องยังไง" เขาไม่ได้ปล่อยให้เธอเดินมากับลูกเพียงสองคน
รามสูรรีบเดินนำหน้าไปเพื่อจะเปิดประตูห้อง
"คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันพักอยู่ห้องนี้"
"
