แอคเคาท์ลับ ของท่านประธาน

"ผมจ้างคุณมาทำงาน ไม่ใช่ให้มายืนสั่นเป็นเจ้าเข้าแบบนี้!" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังตวาดลั่นห้องทำงานกว้างที่ตกแต่งด้วยโทนสีขรึมบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้า 'เมลดา' หรือ 'เมล' พนักงานไอทีสาวร่างเล็กสะดุ้งเฮือกจนแว่นตากรอบหนาเตอะที่สวมอยู่แทบจะร่วงหลุดจากจมูก เธอก้มหน้ามองพื้นพรมราคาแพง สองมือบีบเข้าหากันแน่น เหงื่อกาฬแตกพลั่ก "ข...ขอโทษค่ะท่านประธาน คือ... คือระบบเซิร์ฟเวอร์มัน" "ผมไม่ต้องการคำแก้ตัว ผมต้องการผลลัพธ์!" 'อลัน' ชายหนุ่มลูกครึ่งไทย-อังกฤษ ผู้เป็นเจ้าของอาณาจักรธุรกิจเทคโนโลยีที่เธอกำลังยืนอยู่ตรงหน้า ลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังสีดำ ร่างสูงเกือบ 190 เซนติเมตรก้าวเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาหาเธอ ทุกย่างก้าวของเขาดูคุกคามและเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตที่ทำให้พนักงานทุกคนในบริษัทกลัวหัวหด อลันกอดอก มองพนักงานหญิงตรงหน้าด้วยสายตาเบื่อหน่าย ผู้หญิงตัวเล็กในเสื้อยืดตัวโคร่งเก่าๆ กับกางเกงยีนส์เชยๆ ผมเผ้ายุ่งเหยิงเหมือนคนเพิ่งตื่นนอน เป็นภาพลักษณ์ที่ขัดหูขัดตาคนเจ้าระเบียบอย่างเขาที่สุด "อีกสิบนาที ถ้าคุณกู้ข้อมูลกลับมาไม่ได้ ก็เตรียมเก็บของออกไปได้เลย" "ดะ ได้ค่ะ! จะรีบจัดการเดี๋ยวนี้ค่ะ!" เมลดาละล่ำละลักรับคำ ก่อนจะรีบมุดตัวลงไปใต้โต๊ะทำงานตัวใหญ่ เพื่อจัดการกับสายแลนและกล่องเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวของเขา มือเล็กๆ สั่นเทาขณะเสียบสายไฟ กลิ่น... กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นประจำตัวของบอสปีศาจคนนี้ กลิ่นที่หอมเย็นเยือกแต่ก็ชวนให้แข้งขาอ่อนแรงด้วยความกลัว อลันก้มมองร่างเล็กที่ขลุกอยู่ใต้โต๊ะทำงานของเขาด้วยสายตาเรียบเฉย เขาเห็นเพียงแผ่นหลังเล็กๆ ที่สั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ น่ารำคาญ... เขาคิดในใจ ผู้หญิงที่ไม่มีความมั่นใจแบบนี้ เป็นประเภทที่เขาเกลียดที่สุด 21:30 น. ณ คอนโดมิเนียมเก่าๆ ชานเมือง "ไอปีศาจ! ไอนิสัยไม่ดี! ไอบ้า! ท่านประธานเฮงซวย" เมลดาโยนกระเป๋าเป้ใบเก่าลงบนโซฟา ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนแผ่หราตะโกนด่าเจ้านายระบายความอัดอั้นตันใจที่สะสมมาทั้งวัน เกือบไปแล้ว... วันนี้เธอเกือบโดนไล่ออกจริงๆ ถ้ากู้ระบบไม่ทันในวินาทีสุดท้าย "ไล่ออกไม่ได้นะเมล แกยังมีหนี้ค่ารักษาแม่ ไหนจะค่าห้อง ค่ากิน" เธอพึมพำกับตัวเอง พลางยกมือขึ้นก่ายหน้าผาก เงินเดือนพนักงานไอทีระดับจูเนียร์อย่างเธอ ลำพังแค่ใช้จ่ายก็เดือนชนเดือนแล้ว แต่ภาระทางบ้านที่ถาโถมเข้ามาทำให้เธอไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องทำงานพิเศษ งานพิเศษที่ไม่มีใครในบริษัทรู้ และถ้ารู้ เธอคงไม่มีที่ยืนในสังคม เมลดาถอนหายใจยาว ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่หน้ากระจก มือเรียวถอดแว่นตาหนาเตอะออก เผยให้เห็นดวงตากลมโตสุกใสที่ถูกซ่อนไว้ ภายใต้เสื้อยืดตัวโคร่งนั้น คือผิวขาวเนียนละเอียดดุจน้ำนมและทรวดทรงองค์เอวที่ซ่อนรูปอย่างเหลือเชื่อ เธอเดินเข้าห้องน้ำ ล้างคราบความเหนื่อยล้าและความเฉิ่มเชยออกไป เมื่อเดินกลับออกมา เมลดาคนเดิมก็หายไป เหลือเพียงหญิงสาวในชุด 'บันนี่เกิร์ล' รัดรูปสีดำขลิบลูกไม้สีขาว ชุดหนังมันวาวรัดรึงเน้นสัดส่วนโค้งเว้า ช่วงอกอิ่มเอิบดันตัวขึ้นมาจนล้นทะลัก เรียวขาขาวผ่องสวมถุงน่องตาข่ายดูเย้ายวน เธอสวม 'หน้ากากลูกไม้สีดำ' ปิดบังใบหน้าครึ่งบน เหลือไว้เพียงริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อที่เคลือบลิปสติกมันวาว เมลดาจัดแต่งทรงผมให้เป็นลอนสวย สวมหูขระต่ายขนฟู แล้วนั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์ที่จัดไฟสีชมพูสลัวๆ เอาไว้พร้อมแล้ว เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปรับน้ำเสียงจากที่เคยสั่นเครือให้กลายเป็นเสียงหวานหยดย้อยชวนฝัน คลิก Go Live "สวัสดีค่ะแด๊ดดี้ขา... คิดถึงหนูเมลไหมเอ่ยยย" ทันทีที่สัญญาณภาพออนไลน์ ช่องแชทในแอปพลิเคชัน Velvet Live ก็ไหลขึ้นมารัวเร็วราวกับน้ำป่า ยอดคนดูพุ่งขึ้นหลักพันในไม่กี่วินาที [Baby_Shark: น้องกระต่ายมาแล้ว! วันนี้ชุดยั่วมาก] [Tony99: ขอเห็นขาอ่อนหน่อยครับคนสวย] [LoveM: เสียงหวานจังเลยครับ คืนนี้หนูเมลจะทำอะไรให้ดูน้า] เมลดา หรือในนามแฝง 'Baby M' หัวเราะคิกคัก ดัดจริตได้โล่ เธอแอ่นหน้าอกเข้าหากล้องเล็กน้อย แสร้งทำเป็นขยับสายเสื้อ "วันนี้เมลเหงาจังเลยค่ะ ที่ทำงานมีแต่เรื่องเครียดๆ อยากให้แด๊ดดี้มาช่วยปลอบใจจัง" เธอพูดพลางจินตนาการถึงบทนิยายอีโรติกที่เพิ่งอ่านจบไปเมื่อคืน พยายามเลียนแบบท่าทางยั่วยวนของนางเอกในหนังอย่างสุดความสามารถ ทั้งที่ความจริงแล้ว ประสบการณ์จริงของเธอคือศูนย์! ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนพิเศษดังขึ้น พร้อมกับเอฟเฟกต์พลุสีทองอร่ามแตกกระจายเต็มหน้าจอ แถบสีทองคาดผ่านชื่อยูสเซอร์ที่ทุกคนในห้องต้องหยุดพิมพ์ > The Emperor has entered the room. 'The Emperor' ยูสเซอร์ปริศนาที่ไม่เคยเปิดเผยตัวตน แต่เปย์หนักที่สุดในแอปฯ นี้ และเขา... คือลูกค้า VVIP ของเธอ > The Emperor sent 'Super Castle' (มูลค่า 50,000 Coins) ของขวัญมูลค่ากว่าหมื่นบาทถูกส่งมาให้ทันทีที่เขาเข้ามา เมลดาตาโต รีบยกมือไหว้ขอบคุณผ่านกล้อง "ข...ขอบคุณแด๊ดดี้ Emperor มากๆ เลยนะคะ! ป๋าใจดีกับหนูเมลอีกแล้ว" หน้าจอแชทเงียบกริบ รอคอยคำสั่งจากจักรพรรดิ ปกติเขาไม่ค่อยขออะไรมาก นอกจากให้เธอหมุนตัว หรือทำท่าทางน่ารักๆ แต่วันนี้... ข้อความที่เด้งขึ้นมากลับทำให้เมลดาขนลุกซู่ [The Emperor] : วันนี้ฉันหงุดหงิด ลูกน้องที่ทำงานไม่ได้ดั่งใจ ข้อความเด้งขึ้นมาอีกครั้ง เป็นตัวอักษรสีทองเด่นหรา [The Emperor] : ครางชื่อฉันเดี๋ยวนี้... ทำให้ฉันหายหงุดหงิด แล้วฉันจะให้เธอมากกว่านี้สิบเท่า