มาตินอุ้มร่างของฉันเข้ามายังในตัวบ้าน สองมือแกร่งของเขาโอบร่างฉันไว้แน่น ส่วนสองมือบางของฉันก็คล้องคอเขาไว้ ใบหน้าฉันแนบไปกับอกเขาจนได้ยินเสียงหัวใจของเขาที่มันเต้นรัวไม่ต่างกัน
“เดี๋ยว...ตินจะพาปลายไปไหน”
“ดาดฟ้า”
“ว่าไงนะดาดฟ้า!!! ทำไมต้องไปที่นั่นล่ะ”
“...” เขาไม่ตอบอะไรฉันนอกจากยกยิ้มมุมปากและกระชับวงแขนให้ร่างของฉันยิ่งแนบแน่นไปกับอกแกร่งของเขา
เมื่อเขาพาฉันมาจนดาดฟ้า ดวงตาของฉันที่มองเห็นท้องฟ้าในยามค่ำคืนผ่านนัยน์ตาตอนนี้ถึงกับอุทานออกมาอย่างไม่รู้ตัว แท้จริงแล้วฉันชอบการมองดาวในยามค่ำคืนมาก ๆ เวลาที่ฉันเหนื่อยหรือท้อ ฉันมักจะปลีกตัวไปที่ไหนสักแห่งที่เห็นดวงดาวเพื่อดูพวกมันระยิบระยับ
“ว้าว สวยจังทำไมตอนนี้เห็นดาวกระจ่างเยอะแยะไปหมด มากกว่าตอนนั่งอยู่ที่สระน้ำล่ะ ทั้งที่ก็ที่เดียวกันแท้ ๆ”
“ชอบรึเปล่า” คนที่อุ้มอยู่ก้มมองถาม
“ชอบสิ ชอบมาก ๆ ด้วย ตินเหมือนรู้ใจปลายเลย”
“หึ...
