คนขับรถของตระกูลเรา พาพวกเราเดินทางมาถึงท่าเรือขนาดใหญ่ ซึ่งเต็มไปด้วยคนพลุ่งพล่านมากมายที่กำลังจะมุ่งหน้าไปยังโรงแรมสุดหรูนี้เหมือนกัน
ฉันที่ตอนนี้อยู่บนเรือพร้อมกับครอบครัวแล้ว จึงปลีกตัวโทรไปหาเจ้าของเกาะอย่างเอ็ดเวิร์ด ต่อสายได้ไม่นาน..เอ็ดก็รับสาย
“ฮัลโหล เอ็ดนี่ปลายนะ”
(ว่าไง...)
“ฉันกับครอบครัวจะไปพักที่โรงแรมพวกนาย พอจะมีห้องหรู ๆ ให้หน่อยได้ไหมสักสองห้อง”
(เดี๋ยวดูให้มากับใครบ้างล่ะ)
“พ่อกับแม่ แล้วก็ฉัน รบกวนเป็นความลับด้วยนะ”
(พ่อแม่?? ปลายแกไม่มีไม่ใช่เหรอ)
“พ่อแม่บุญธรรมนะ แต่ว่าฉันต้องปกปิดตัวตนก่อน”
(หืม...)
“เอาไว้จะเล่าให้ฟัง นายหาให้ก่อน”
(ได้ จะมาถึงแล้วใช่ไหม)
“อืม อยู่บนเรือแล้วมองเห็นเกาะไกล ๆ เนี่ย”
(โอเค ถ้ามาถึงก็เดินมาแจ้งที่รีเซฟชั่นได้เลย ครอบครัวเพื่อนมาทั้งทีก็เอาแบบที่ดีที่สุดดิ)
“ขอบใจมากเอ็ด แค่นี้แล้วกันจะเทียบท่าแล้ว”
ฉันวางสายจากเอ็ดเวิร์
