ฉันเดินออกมาจากห้องพักของพ่อแม่ฉัน ก่อนจะเดินขึ้นไปยังห้องพักของตัวเอง และวินาทีนั้นฉันเห็นคนที่อยากเจอมาก ๆ ยืนพิงอยู่กับกำแพงใกล้ประตูห้องพักของฉัน ใบหน้าฉันฉีกยิ้มด้วยความดีใจ ก่อนจะเดินเร็วขึ้นเพื่อไปหาเขา
“ติน มาได้ไงเนี่ย หายไปไหนมา” เสียงของฉันเอื้อนเอ่ยขึ้น แต่สีหน้าของเขากลับแข็งกร้าวมือกำหมัดแน่น และเอ่ยด้วยเสียงที่พานทำให้ใบหน้าของฉันต้องหุบยิ้ม
“รีบเปิดประตูเถอะ” ฉันไม่รู้ทำไมเขาถึงได้น่ากลัวขนาดนี้ แต่ร่างกายฉันก็ทำตามที่เขาสั่ง
ทันทีที่ฉันเปิดประตู ตินก็ผลักร่างฉันเข้าไปในห้องพักจนฉันเซถลาไปไกล ฉันตกใจมากจนต้องรีบหันไปมองเขา แต่วินาทีที่เขาจู่โจมด้วยแรงมือจับต้นแขนฉันแน่นจนรู้สึกเจ็บ ฉันก็ร้องโอดครวญทันที
“ปลายเจ็บนะ ติน”
“กลัวตายด้วยงั้นเหรอ เหอะ...” ใบหน้าเขาน่ากลัวมาก ฉันไม่รู้เขาโดนรังแตนที่ไหนมา แต่ตอนนี้ตินเหมือนคนสติหลุด กลิ่นเหล้าโชยหึ่ง ไม่ว่าฉันจะพูดอะไรเขาก็ด
