เดี๋ยวดูแลเอง

“ ไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวไปส่งให้ถึงที่เลย ” พี่ยักษ์เอ่ยขึ้นขณะที่กำลังจ้องหน้าของพี่ยิมอยู่ “ ไม่เป็นไรเดี๋ยวรอ ” พี่ยิมตอบกลับแล้วเหมือนจะเอื้อมมือมาดึงแขนของพี่ยักษ์ที่พาดไหล่ของฉันออกไป แต่พี่ยักษ์ไวกว่าเขาดันตัวฉันให้มายืนทางด้านหลังของเขาแทน ทำให้ตอนนี้ฉันมองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากหลังของพี่ยักษ์ ไหล่กว้างมาก น่ากอดจัง>Y talk ผมมองหน้าไอ้หน้าตี๋ข้างหน้าอย่างกวนๆ คือผมรู้สึกไม่ชอบใจตั้งแต่ตอนกลางวันละ สนิทกันขนาดที่ไปรับไปส่งกัน มีไอดีไลน์กัน แล้วคุยกันทุกวันเลยไหมวะ ยัยตัวเล็กนี่ก็น่ารักน่าชังเกิน ผมรู้ ผมรู้มาตลอดนั่นแหละว่าน้องมันน่ารัก ผมคิดว่าอาจจะปล่อยผ่านหรือไม่สนใจน้องอีกได้ แต่ใจมันไม่อยากทำแบบนั้นน่ะสิ ไม่ใช่เพราะว่าน้องเปลี่ยนไปเป็นสาวสวยแซ่บถึงได้มาสนใจหรอกนะ สำหรับผมน้องน่ารักมาตั้งแต่เจอกันครั้งแรกแล้ว เรื่องของเราอาจจะเริ่มจากความมักง่ายของผมที่ใช้วิธีสิ้นคิดโดยการให้น้องมาเป็นแฟน(หลอกๆ)เพื่อให้ในการปฏิเสธคนอื่นที่เข้าหาผม แต่พอผมได้คุยได้เจอได้รู้จักน้องจริงๆจังๆ ผมถึงได้รู้ว่าน้องเป็นคนน่ารักมาก น่าเอ็นดู แต่ตอนนั้นน้องก็เด็กผมก็เด็กจะเอาอะไรมาจริงจังกับความรัก เราคงยังไม่คิดถึงขั้นนั้นหรอก แต่ตอนนี้ผมโตแล้วน้องก็บรรลุนิติภาวะแล้ว ยิ่งวนกลับมาเจอกันอีกครั้ง เรื่องอะไรผมจะปล่อยให้โอกาสดีๆนี้พลาดไปล่ะ ยิ่งจะปล่อยให้ไปเป็นของคนอื่นยิ่งไม่มีทาง ผมดันตัวน้องให้มาอยู่ด้านหลังผม จะให้ไอ้หน้าตี๋นี่มาโดนตัวใบมิ้นท์หรอไม่มีทาง “ ใบมิ้นท์หนูเลิกกี่โมงคะ เดี๋ยวพี่รอ ” แล้วมันจะวอแวอะไรนักหนาวะ “ ก็บอกไม่ต้องไงเดี๋ยวดูแลเอง ” ผมกดเสียงต่ำลงพร้อมกับทำหน้ากวนๆใส่ไอ้หน้าตี๋ แต่เหมือนคนด้านหลังผมจะอยากรู้อยากเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น เธอกระตุกชายเสื้อของผมรัวๆพร้อมกับชะโงกหน้าออกมาจากด้านหลังของผม “ พี่คุยอะไรกันน่ะ หนูกลับเองได้ค่ะ ไม่ต้องให้ใครมาดูแลหรือไปส่งทั้งนั้นแหละค่ะ พี่ยิมมิ้นท์กลับเองได้ค่ะ ไม่อยากให้รอนานไว้วันหลังนะคะ ” เกือบจะดีแล้วเชียว ยังจะมีวันหลังอีกหรอยัยตัวแสบ ไอ้หน้าตี๋มันมองหน้าผมสลับกับคนตัวเล็กข้างๆไปมองอย่างช่างใจก่อนที่มันจะถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด ทำไงได้ผู้หญิงเขาไม่อยากกลับด้วยอะ “ เห้อ ก็ได้ครับ ถ้าหนูถึงคอนโดแล้วบอกพี่ด้วยนะคะ ^^ ” “ ค่ะ ขอบคุณนะคะ ” “ พี่กลับแล้วนะคะ ” ก่อนไอ้หน้าตี๋นี่จะกลับไปมันปรายตามามองหน้าผมอย่างเอาเรื่องแบบที่คนตัวเล็กข้างๆผมไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำ ผู้ชายด้วยกันมันมองออก เธอตามมันไม่ทันหรอก และเช่นกัน เธอก็คงตามผมไม่ทันด้วยเช่นกัน ไม่งั้นไม่โดนผมแอบโอบไหล่หรอก ทำไงได้ก็เธอน่ารักน่ากอดขนาดนี้ ใครมายุ่งจะไม่ให้ห่วงได้ยังไง “ พี่ยักษ์ มีอะไรจะพูดกับหนูไหมคะ ” “ ไม่มี ” ก็ไม่มีจริงๆแค่อยากมากันหมาให้ออกห่างไปแค่นั้น “ ไม่มีแล้วมาขวางทำไม หนูเลยต้องกลับเองเลยเนี่ย ” ดูทำหน้าทำตาเข้า บ่นยังน่ารักเลยคนอะไร เป็นเอามากไหมผมอะ “ แล้วใครบอกว่าจะให้กลับเอง ” ผมมองหน้าคนตัวเล็กกว่าอย่างกวนๆ “ พี่จะไปส่งหนูหรอ ในฐานะอะไรคะ? ” เธอเอียงคอถามผมอย่างสงสัย “ พี่รหัสไง ” End Y talk เอาวะพี่รหัสก็ยังดี “ เอ๊ะ! งั้นแปลว่าพี่ยอมรับแล้วใช่ไหมคะว่าเป็นพี่รหัสของหนูอะ ” ฉันถามออกไปพร้อมกับยิ้มล้อเลียนคนตรงหน้าเพราะก่อนหน้านี้เขาลีลาใส่ฉันว่าจะไม่บอกถ้าไม่ได้อะไรจากฉัน ดูสิเจ้าเล่ห์ไหมล่ะ ผู้ชายนี่ไว้ใจไม่ได้เลยจริงๆ ไม่ไหวๆ “ อืม ” “เย้ หนูเจอพี่รหัสแล้ว คิกคิก ” “ ดีใจขนาดนั้นเลย? ” “ ดีใจสิคะ ” “ ดีใจที่เป็นพี่ ” “ … ” อึ้งไปเลยสิคะ แหม่ได้โอกาสหยอดทั้งทีคนอย่างใบมิ้นท์น่ะหรอจะปล่อยผ่าน อิอิ “ ล้อเล่นค้าบ คิกคิก ” นี่แหละหมาหยอกไก่สไตล์ ไอ้ที่ปากบอกว่าไม่เอาแล้วคือในกรณีที่เขาไม่เล่นด้วยนะ แต่ถ้ามีโอกาสฉันก็พร้อมจะเสี่ยง ฮึบๆ “ แล้วนี่จะได้กลับตอนไหนหรอคะ ” “ ของน้องเดี๋ยวคงมีคุยเรื่องเตรียมตัวการประกวดนั่นแหละ เดี๋ยวพี่มีประชุมต่อนิดหน่อย ถ้าน้องเสร็จก่อนไลน์มานะเดี๋ยวพี่เดินมา ” “ โอเคค่ะ ขอบคุณนะคะ ” ฉันตอบออกไปพร้อมกับยกมือไหว้พี่ยักษ์ น่าเอ็นดูจริงๆ “ อืม ” ตอนนี้พี่ยักษ์เดินกลับไปประชุมต่อแล้ว และกลับมาเหลือแค่ฉันกับดินแดนอีกครั้ง ฉันทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะตัวเดิม “ มีอะไรหรอ ” ฉันถามออกไปเมื่อเห็นดินแดนมองหน้าฉันเหมือนมีเรื่องจะพูดด้วย “ ฮอตจัง ” หืมม “ ถามจริง พูดเหมือนฉันสวยขนาดนั้นเลย 555 “ ” ก็สวยนะ แต่ไม่ใช่สเป็คฉัน “ แหม่ “ จ้าพ่อคนหล่อ! ” “ หึ ” “ มาแล้วค้าคนหล่อคนสวยขาของพี่กะเทย ” “ พี่ชื่อพีนะคะอยู่ปีสองจะรับหน้าที่ดูแลน้องๆตอนประกวดดาวเดือนเองค่ะ เสื้อผ้า หน้าผม หรือบุคลิกภาพ พี่สาวคนสวยคนนี้จะเป็นคนดูแลหนูสองคนเองค้า แต่ก็จะมีพี่ๆคนอื่นร่วมด้วยนะคะ แต่ไว้เราค่อยๆแนะนำกันไปนะ เดี๋ยวพี่จะขอไลน์น้องๆแล้วเดี๋ยวเรานัดหมายกันอีกทีนะคะ วันนี้เรียบร้อยแล้วกลับกันได้เลยค่ะ “ ” ขอบคุณครับ/ค่ะ “ จากนั้นพี่พีก็เดินกลับไปรวมกลุ่มกับพวกเพื่อนๆของเขา ” เธอกลับไง อ๋อ กลับกับหนุ่ม “ ฉันยังไม่ทันได้อ้าปากตอบกลับอะไรเลย ” ปะ เปล่านะ พี่รหัส “ ” หึ หรอ เดี๋ยวรอเป็นเพื่อน ” “ ไม่เป็นไรหรอก เรารอได้ ” “ มืดแล้ว อันตราย ” อ่าก็จริงตอนนี้ถึงจะมีแสงสว่างแต่ก็แอบน่ากลัวแหละ “ โอเค ขอบคุณนะ ” ตอบเสร็จ ฉันก็ส่งข้อความไปหาพี่ยักษ์ทันที มต : พี่ยักษ์หนูเลิกแล้วค่ะ อ่านแล้ว พี่รหัส : อืม รอตรงนั้น ตอบไวจัง พอพี่ยักษ์ตอบกลับมาฉันก็ส่งสติกเกอร์ตอบกลับและเก็บมือถือใส่กระเป๋าแล้วนั่งรอพี่ยักษ์ ตอนนี้ฟ้าก็เริ่มจะมืดแล้วด้วย ยังดีที่มีดินแดนนั่งเป็นเพื่อน รอไม่นานก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครสักคนจากไกลๆเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พอหันไปมองก็เห็นเป็นพี่ยักษ์ที่กำลังเดินมาทางนี้ “ งั้นฉันกลับละ กลับดีๆ อย่าโดนกินระหว่างทางล่ะ ” พูดจบด้วยท่าทางขำๆดินแดนก็ลุกเดินออกไปเป็นจังหวะพอดีกับที่พี่ยักษ์เดินมาถึง “ นี่! พูดอะไรเนี่ย! ” โอ้ยเห็นนิ่งๆแบบนี้กวนเหมือนกันนะเนี่ย ชิรอบหน้าจะทุบให้เข็ด “ คุยอะไรกัน “ “ ปะ เปล่าค่ะ หนูแค่ขอบคุณที่เขานั่งรอเป็นเพื่อน ” “ อืม ” พี่ยักษ์หน้านิ่งมาก นิ่งจนน่ากลัวเลย “ พี่ประชุมเสร็จแล้วหรอคะ ” “ ยัง “ “ งั้นให้หนูกลับเองไหมคะ ไม่อยากรบกวนพี่ ” “ เห้อ ไม่ต้อง ” หมับ พี่ยักษ์จับมือฉันและดึงให้เดินตามเขาไป ฉันพยายามจะดึงมือออก ไม่ได้รังเกียจนะแต่เขินมากกอไก่ล้านตัว พี่ยักษ์จับมือฉันแน่นขึ้นกว่าเดิมอีก “ พี่คะหนูเดินเองได้ ” “ … ” เขาไม่ตอบและยังพาเดินต่อไปเรื่อยๆ ไปยังทางที่เขาเดินออกมาจากตอนแรก “ พี่ยักษ์ขาหนูเหนื่อย เดินช้าๆหน่อยค่ะ ” พอเขาได้ยินอย่างนั้นก็เดินช้าลงแต่ก็ยังคงจับมือฉันพาเดินต่อไป โชคดีที่ตอนนี้มืดแล้ว ไม่ค่อยมีคนเท่าไหร่ถ้าคนอื่นเห็นคงวุ่นวายน่าดู ก็พี่เขาเป็นถึงคนดังของมหาลัย มาเดินจับมือถือแขนกับผู้หญิง มีหวังฉันได้โดนหมายหัวจากสาวๆที่แอบชอบเขาแน่เลย หรืออาจจะจากแฟนของเขาก็ได้