Rrrrr~
เสียงเรียกเข้าดังขึ้นมาจากมือถือเครื่องสีดำราคาแพงที่ถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะในเวลาบ่ายสามโมงครึ่ง ข้าวปั้นละมือจากออเดอร์ดอกไม้ของลูกค้าที่วันนี้เข้ามาพร้อมกันหลายรายเนื่องจากมีงานแฟนไซน์ศิลปินเกาหลีในไทย
-ที่รัก-
“ค่ะ พี่เวย์กำลังจะออกมาเหรอคะ”
ปกติในเวลานี้ สามีมักจะโทรมาบอกให้เตรียมตัวก่อน เมื่อกำลังออกจากบริษัทมารับที่ร้าน
(เบ้บครับ พี่ติดนัดลูกค้าอยู่ อาจจะไปสายสักครึ่งชั่วโมง เมื่อกี้พี่โทรไปที่โรงเรียนให้บอกครูประจำชั้นแล้ว เขาจะช่วยดูแลลูกให้จนกว่าเราจะไปรับ)
เสียงจากปลายสายที่พูดออกมารัวเร็วราวกับกำลังร้อนใจ พร้อมกับเสียงแทรกภาษาจีนที่ดังแทรกมาตลอด ทำให้รู้ว่าเขากำลังติดลูกค้าตามที่บอกจริงๆ
ส่วนอาการร้อนใจที่ส่งผ่านมาทางน้ำเสียง นั่นคงเพราะกลัวว่าจะถูกเธอวีน
“ไม่เป็นไรค่ะปั้นเข้าใจ พี่เวย์จะให้ปั้นไปรับลูกมารอที่ร้านไหมคะ?”
“พี่ปั้นคะ ดอกคัตเตอร์ไม่พอแล้วค่ะ ใช้แอสเตอร
