ข้าวปั้นเดินเข้ามาในห้องอาหารตอนเช้าเหมือนทุกวัน ได้ยินเสียงหัวเราะเล็กๆ จากลูกและสามีอยู่ในห้องนั้นทุกเช้า แต่ความจริงแล้วมีบางอย่างเปลี่ยนแปลงไปในช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา
เวกัสย้ายไปนอนกับลูกนับตั้งแต่วันที่ทะเลาะกัน หลายครั้งที่ถูกลูกสาวจับผิดเค้นถาม คนเป็นพ่อก็มักจะมีคำตอบที่เหมาะสมให้ลูกสาวฟังทุกครั้ง
'ทำไมจุนพ่อมานอนกับไก่หวานทุกวันเยย'
'คุณพ่อรักไข่หวานไง อยากอ่านนิทานให้ไข่หวานฟังทุกวัน ไข่หวานไม่อยากฟังคุณพ่อเล่านิทานเหรอครับ?'
'อยากก่ะ ไก่หวานจะนอนกอดจุนพ่อ'
เพราะแบบนี้เวกัสจึงสามารถจัดการลูกสาวได้อยู่หมัด
ระหว่างที่เดินทางไปส่งลูกสาวเข้าโรงเรียนเหมือนในทุกๆ วัน ไข่หวานก็ชวนทั้งคุณพ่อคุณแม่คุยตลอดทาง เวกัสไม่ได้แสดงท่าทีอึดอัดใจออกมาเมื่ออยู่ต่อหน้าลูกสาว ในขณะที่ข้าวปั้นกลับเงียบและตอบเฉพาะคำถามที่ลูกถามเท่านั้น ไม่ได้ชวนคุยหรือแสดงความร่าเริงตามนิสัยตนเอง
ความรู้สึกเคว้งคว้า
