เมื่อถึงวันครบกำหนดคลอด ลูกสาวตัวน้อยอีกคนก็ออกมาลืมตาดูโลกอย่างปลอดภัยพร้อมกับน้ำหนักตัวเกือบสามกิโลกรัม ถือว่าไม่ได้น้อยเลย คุ้มค่าที่พ่ออย่างเขาขุนคุณแม่ช่วงใกล้คลอด
สุขภาพจิตของมิรินก็ดีเยี่ยมที่หนึ่ง แม้ในวันที่เมฆตั้งเค้าฟ้าอึมครึมเช่นนี้ แต่ลูกสาวตัวน้อยก็ยังนอนยิ้มหวานอยู่ในอ้อมกอดคุณพ่อจนข้าวปั้นต้องเรียกสติสามีบ่อยครั้ง
“พี่เวย์วางลูกบ้างก็ดีนะคะ งอแขนจนเลือดไม่ไปเลี้ยงมือแล้วมั้ง” คุณแม่เพิ่งคลอดออกปากแซวสามีด้วยความเอ็นดู
“ปั้นมาดูตัวเล็กสิ แก้มอ้วน เวลานอนแล้วทำปากแจ้บๆ ได้ด้วย” อาการของคนเห่อลูกแสดงออกอย่างไม่ปกปิด
ข้าวปั้นได้แต่มองตามสายตาสามีและอมยิ้ม ทำไมเธอจะไม่เห็นความน่ารักของลูก ในเมื่อสิบนาทีที่แล้วมิรินเพิ่งจะดื่มนมก่อนที่เวกัสจะพาลูกไปกล่อมนอน
แกร๊ก~
การสนทนาเรื่องลูกสาวคนเล็กหยุดลงชั่วคราว เมื่อประตูห้องพักผู้ป่วยถูกเปิดออก
คนที่เดินเข้ามาไม่ใช่ใครที่ไกน แต่
