เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นในเช้าวันจันทร์ พร้อมกับเสียงโหวกเหวกของเด็ก ๆ ที่ตื่นขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นเป็นพิเศษ "หรือเปล่านะ"
“พี่นารา! ช่วยรีบกว่านี้หน่อยได้ไหม เดี๋ยวผมก็เข้าแถวไม่ทันหรอก!” พีรัชตะโกนจากหน้าห้องนอนตัวเอง พลางสะพายกระเป๋าอย่างร้อนรน
“โอ้ยย! รีบอะไรนักหนาเนี่ย รีบมากก็ไปเองสิ มัวแต่เร่งอยู่ได้!” นาราโผล่หน้าจากในห้องน้ำ มือหนึ่งถือหวี มือหนึ่งยังติดกิ๊บอยู่บนหัว
“ก็รัชไม่รู้ทางไง อีกอย่าง… ไปกับพี่ก็ดีนะ รัชจะได้ค่อย ๆ มองผู้ชายของพี่ด้วย ว่าเขาเป็นใครกันแน่”
“ไร้สาระ! แล้วไหนว่ารีบ จะไปมั้ย?”
นาราทำตาโตใส่ ก่อนเดินมาหยิบกระเป๋าด้วยท่าทางรวดเร็วแต่ยังไม่วายบ่น
“แหนะ! รีบ แต่ยังมีเวลาห่วงเรื่องหนุ่ม ๆ ของพี่อีกนะเรา”
“ก็พี่สวยไง ผมห่วงพี่อะ!” พีรัชแกล้งพูดเสียงดัง ทำเอาเนเน่ที่เพิ่งเดินลงมาจากบันไดหัวเราะออกมา
“อะไรกันเสียงดังกันแต่เช้า รีบมากินข้าวก่อนเถอะลูก เดี๋ยวได้
