หลังจากที่อยู่คุยกับเพื่อนอีกสักใหญ่แล้วนั้น ผมจึงขอปลีกตัวกลับ ผมไม่ได้กลับบ้าน แต่เลือกมายังสถานที่หนึ่ง เพื่อมาหาใครคนหนึ่ง ซึ่งเข้ามามีบทบาทในชีวิตของผมมาได้สักพักใหญ่ ๆ แล้ว
“ช่วงนี้เธอทานข้าวมั้ยครับ” ผมถามคนที่ดูแลบุคคลที่ผมมาเยี่ยม
“ช่วงนี้ทานเยอะมากค่ะ เธอถามถึงคุณด้วยนะคะ เห็นบอกว่าจำได้ว่าคุณบอกจะมา” พยาบาลที่ดูแลให้คำตอบ
“อ่อ ขอบคุณครับ แล้วตอนนี้เธออยู่ที่ไหนครับ”
“อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่เหมือนเดิมค่ะ” ได้คำตอบจากพยาบาลที่ดูแลแล้วผมจึงรีบเดินมาตามทางที่เดี๋ยวนี้คุ้นชินมาก
ผมมาที่นี่บ่อย จนคนที่นี่แทบจะจำหน้าผมได้แล้ว
เดินมาไม่ไกลเท่าไหร่ก็เจอคนที่ผมมาเยี่ยม
“มาแล้ว นึกว่าวันนี้ก็จะไม่มาซะอีก รอตั้งนาน” หญิงวัยกลางคนเอ่ยทักทายผมพร้อมรอยยิ้มดีใจ
“สวัสดีครับแม่” ผมยกมือไหว้พร้อมกับนั่งลงข้างกายเธอ
“ที่เล่าให้ฟังวันนั้น สำเร็จมั้ย” เธอรีบเข้าเรื่อง ตั้งหน้าตั้งตารอคอยคำตอบ
“สำ
