“อาจจะเป็นลูกของคนอื่นก็ได้นะ กูมั่วจะตายไป” พอเริ่มเปิดปากพูดฉันก็งัดประโยคนี้ขึ้นมาเลยค่ะ
จู่ ๆ มาเปลี่ยนอาการทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังบึ้งตึงใส่ฉัน นั่นแสดงว่ายิมมันรู้ว่าฉันท้อง
แต่แปลกที่ทำไมมันคิดว่าเป็นลูกของมัน ทั้งที่มันคิดมาตลอดว่าฉันมั่ว
ทำไมมันไม่พูด ไม่ถามว่าลูกใคร
“มึงรักกูจะตาย มึงจะไปเอากับคนอื่นได้ไง ต้องลูกกูอยู่แล้ว” ไอ้หมายิมมันพูดพร้อมกับหอมลงที่แก้มของฉัน
ไอ้ผัวส้นตีน!
“ทำไมถึงได้เพิ่งจะมาเชื่อว่ากูรักมึง ทั้งที่กูทั้งเหี้ยทั้งแรดทั้งร่าน ไอ้หมาตัวไหนมันพูด” คิดถึงคำที่พ่นออกมาจากปากหมา ๆ ของมันแล้วฉันก็อดที่จะหงุดหงิดไม่ได้
“หมาตัวนี้นี่แหละ โอ๋ ๆ ไม่พูดคำหยาบดิมึง เดี๋ยวลูกของเราตกใจ” ไอ้ยิมมันพลิกตัวของฉันให้นอนหงายแล้วจากนั้นก็ขึ้นมาคร่อมฉันไว้ พร้อมกับยิ้มหวาน ทำหน้าไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร
“ลงไป” ฉันชักสีหน้าใส่มัน
“คุยกันก่อน”
“เราไม่มีอะไรจะต้องคุยกันแล้วเ
