หลังกลับจากไปปฏิบัติธรรมที่วัดป่าในจังหวัดเชียงใหม่ คุณมณีกาญจน์ก็นิ่งสงบลงไปมาก ตอนกลางคืนเธอมักจะสวดมนต์ไหว้พระและนั่งสมาธิเป็นเวลานานๆ เพราะการที่ยอมไปตามคำชักชวนของเพื่อนรักในครั้งนี้มันทำให้จิตใจเธอโล่งโปร่งสบาย ไม่หนักอึ้งปวดหนึบเหมือนทุกที จนเธอติดใจขอเข้าร่วมทริปแสวงบุญกับเพื่อนอีกในอนาคต
เธอเดินเจริญสติภายในห้องรับแขกที่แสนกว้างใหญ่แต่ว่างเปล่า ก็รู้สึกคิดได้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่เธอควรทำให้ถูกต้อง จึงโทรศัพท์เรียกลูกชายตัวเองให้มาหาทันที โดยให้พาคนรักของเขามาด้วย
“มากันแล้วหรือ”
หญิงวัยกลางคนหันไปรับไหว้หนุ่มสาวที่เดินประคองกันเข้ามาภายในห้องรับแขก
“คุณแม่มีอะไรหรอครับ ถึงเรียกผมกับเตยมาหาถึงที่นี่”
ชินดนัยเอ่ยถามทันทีที่พาคนรักสาวนั่งลงบนเก้าอี้รับแขกตัวยาวเคียงข้างกัน
“ท้องกี่เดือนแล้วล่ะ”
เอ่ยตรงประเด็นพร้อมจ้องมองว่าที่ลูกสะใภ้ไม่วางตา แต่บัดนี้ดวงตาแข็งกร้าวเกลียดชัง
