ดาวมาได้จังหวะพอดี ยายน้อมกำลังมีเรื่องกลุ้มใจ อยากหาใครสักคนเพื่อปรึกษา ถึงเหตุที่รบกวนจิตใจมาหลายวัน ทั้งที่ยายน้อมพยายามจะไม่คิดถึงมัน
“พักนี้ยายรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ”
ยายน้อมเปรยขึ้นมาเบาๆ แววตาฟ่าฟางจ้องมองมาที่ใบหน้าสะสวยของหลานสาว ดาวสังเกตเห็นแววกังวลฉายชัดอยู่บนใบหน้าเหี่ยวย่นของหญิงชราตรงหน้า
“ลำเจียกไม่ค่อยได้แวะมาหาใช่ไหม…ยายเลยเหงา” หลานสาวคาดเดาไปตามเหตุการณ์ ลำเจียกออกเรือนไปแล้วอาจจะมาได้ไม่บ่อย
“เปล่า!...ที่ยายไม่สบายใจอยู่นี้ ก็เพราะเรื่องที่ลำเจียกมันมาบ่อยนี่แหละ” ยายน้อมว่า ก่อนจะคว้ากระโถนมาบ้วนน้ำหมาก
“มาบ่อย!” ใบหน้าสวยตะแคงมอง เริ่มสงสัย…เพราะยิ่งลำเจียกมาบ่อยเท่าไร ยายน้อมจะได้ไม่เหงา
ครั้นแล้วจึงกล่าวต่อ
“แล้วไม่ดีหรือยาย?”
“…….” ยายน้อมนิ่ง เหมือนกำลังชั่งน้ำหนักอยู่ในใจ ว่าจะพูด…หรือจะหยุดความกังวลใจ
“มีเรื่องอะไรหรือเปล่ายาย” คิ้วโค้งราวคันเคียว ขมวดเข้
