“เมฆ...!!!” ดาวอุทานเป็นชื่อของเขาด้วยความตกใจ
“ขอโทษนะครับ…ที่ต้องโทรมารบกวน” ชายหนุ่มที่อยู่ต้นสายตอบ น้ำเสียงนั้นยังคงไว้ซึ่งความเกร็งใจเหมือนเดิม
“เปล่าค่ะ...ตอนนี้ไม่ใช่เวลางาน เพียงแต่ตกใจ…แต่ก็ดีใจ ไม่คิดว่าเมฆจะโทรมา แล้วนี่ได้เบอร์ของดาวมาจากไหนคะ?”
“ลำเจียกให้มาครับ...ลำเจียกยังฝากความคิดถึงมาให้คุณด้วย” น้ำเสียงของเมฆเต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ
“เมฆสบายดีใช่ไหม?” หล่อนถามเขาด้วยน้ำเสียงห่วงใยจริงใจ
“สบายดีครับ”
ชายหนุ่มซึ่งอยู่ยังสถานที่ห่างไกล ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงดีใจ รอยยิ้มร่าปรากฏชัดบนใบหน้าคมคร้ามของเขา เมฆเพิ่งรู้ชัดก็วันนี้…ว่าในยามที่กำลังคิดถึงใครสักคนอย่างรุนแรง เพียงได้ฟังน้ำเสียง…โลกของความคิดถึงที่มีสีเทาทึม ซึมเซา ก็เปลี่ยนเป็นกระจ่างสดใส เหมือนด้านของโลกที่มืดมิดอยู่นาน…ได้หมุนเข้าหาแสงตะวันอันอบอุ
