ครึ่งปีผ่านไป
ที่อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่
เสียงลำเจียกอาเจียนเสียงดังลั่นอยู่ในห้องน้ำ ที่บ้านยายน้อม หล่อนคิดไปว่าอาจเกิดจากอาหารเป็นพิษ ทว่าก็ไม่มีวี่แววว่าปวดท้องแต่อย่างใด ซึ่งเสียงอาเจียนอยู่พักใหญ่ๆของลำเจียกนั้น ทำให้ยายน้อมวางหมากที่กำลังโขลกอยู่ในมือ พาหลังงองุ้ม งุ่มง่าม ลงบันไดตามมาดูลำเจียกที่งุดหน้าอยู่กับอ่างล้างหน้าด้วยความห่วงใย
“ลำเจียก…” ยายน้อมเรียก
ลำเจียกที่กำลังก้มหน้าอาเจียนอยู่ในห้องน้ำ ถึงกับสะดุ้ง
“จ๋า…” หล่อนขานรับ รวบผมยาวไปรวมไว้ที่ไหล่ข้างหนึ่ง เชยใบหน้าซีดเหมือนกระดาษที่ไรตัวอักษรมามองยายน้อม ที่ยืนมองด้วยความเป็นห่วง
“เป็นอะไร?.....เลือดจะมาลมจะไปหรือยังไง ยายเห็นเอ็งอาเจียนมาหลายวันแล้ว” ยายน้อมก้าวเข้าไปหาลำเจียกช้าๆ ลูบหลังให้หลานสาวเบาๆ
“ไม่รู้เหมือนกันจ้ะยาย รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาบ่อยๆ…เป็นมาหลาย
