อย่างเห็นได้ชัด กังวลใจกับสีหน้าเคร่งเครียดของหมอที่เดินเข้าๆออกๆจากห้องไอซียูอยู่หลายรอบ
ปากก็อยากจะเอ่ยถามถึงอาการของเถ้าแก่หวัง ทั้งที่ใจบอกว่ายังไม่กล้าพอที่จะรับฟังคำตอบที่อาจจะไม่เป็นไปอย่างที่หล่อนภาวนาอยู่ในใจ
‘ขออย่าให้ถึงชีวิต’
หล่อนได้แต่สวดมนต์…แล้วก็สวดมนต์...
แม้ลำเจียกจะไม่เคยรักเถ้าแก่หวังเลยก็ตาม แต่หล่อนก็ยังภาวนาขอให้เขารอดพ้นจากความตาย
ชั่วครู่หมอก็ออกมาถามหาญาติคนไข้ด้วยสีหน้าและแววตาที่ยังไม่คลายความวิตกกังวลกับอาการโคม่าของคนไข้
“ดิฉันเป็นภรรยาค่ะ”
ลำเจียกแสดงตัวว่าเป็นญาติคนไข้ น้ำเสียงบ่งบอกว่าหล่อนกำลังพยายามควบคุมอารมณ์วิตกกังวลอย่างถึงที่สุด เพื่อจะรับฟังในสิ่งที่หมอกำลังจะบอก
คิ้วเข้มของหมอขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เมื่อได้ยินลำเจียกแนะนำตัวว่าเป็นภรรยา หมอนึกว่าลำเจียกเป็นลูกสาวของเถ้าแก่หวัง
“เค้าไม่ตายใช่ไหมคะหมอ…ใช่ไหมคะๆ” หล่อนพร่ำถามเสียงแผ่วพร่า น
