ตอนพิเศษ มอร์ฟีน

เรือนจำพิเศษ อาคารสีขาวขนาดใหญ่ดูทรุดโทรมทั้งภายในและภายนอก ตั้งอยู่บนอาณาบริเวณหลายร้อยไร่ ล้อมรอบด้วยปราการสุดแข็งแกร่งที่ทั้งสูงและติดตั้งระบบรักษาความปลอดภัยไว้อย่างครบวงจร จนยากที่ผู้คนจะอาจหาญออกไปได้ ชายวัยกลางคนถือโทรศัพท์ค้างไว้ พลางเงยหน้าสบตากับชายหนุ่มที่มีเค้าโครงหน้าคล้ายกันหลายส่วนผ่านกระจกขวางกั้น มอร์ฟีนยังคงนิ่งเฉยวางโทรศัพท์ไว้ตรงหน้าไม่ได้หยิบขึ้นมาแต่อย่างใด นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนยังคงหม่นแสง ใบหน้าหล่อเหลาบวมช้ำและมีบาดแผลเล็กน้อย มองขึ้นไปบนศีรษะ ผมสีดำถูกโกนจนเกลี้ยงเตียนติดหนัง สภาพตอนนี้ดูไม่คล้ายนักธุรกิจหนุ่มในอดีตเลยสักนิด มาโครใช้เส้นสายที่มีให้คนคอยจับตาดูและช่วยเหลือลูกชายอยู่บ้าง อย่างน้อยการอยู่ในสถานที่จองจำอาจจะช่วยขัดเกลาจิตใจได้บ้าง มอร์ฟีนไม่เคยเจอความยากลำบาก ทำผิดก็มีพ่อคอยกางปีกปกป้อง พอไม่ช่วยก็คงจะโกรธเหมือนอย่างตอนนี้ แม้จะมองหน้าก็ไม่อยากจะมอง