คอนโดมิเนียม Angle
ร่างบางปิดประตูลงและเดินตามร่างสูงเข้าไปในห้องนอนมองแผ่นหลังกว้างหยุดยืนนิ่งอยู่ตรงปลายเตียง บรรยากาศแสนอึมครึมทำให้เธอลอบกลืนน้ำลายลงคอ ปกติเคยเห็นแต่คนตัวโตโมโหเกรี้ยวกราด แต่วันนี้กลับนิ่งเลยไม่รู้จะรับมืออย่างไร
“ตามมาทำไม”
ในที่สุดนีลก็เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา แต่ยังคงหันหลังให้ไม่ยอมเผชิญหน้ากัน ร่างบางรวบรวมความกล้าสักพักและสาวเท้าเข้าไปใกล้ สอดแขนเข้าไปกอดรอบเอวสอบของเขาเอาไว้แน่นพลางซบใบหน้ากับแผ่นหลัง
“ตามมาง้อ ถ้าทำให้ไม่พอใจก็บอกมาอย่าเอาแต่เงียบ”
เพราะความเงียบไม่ได้ช่วยให้ปัญหาคลี่คลาย อันนี้เธอคิดในใจไม่ได้เอ่ยออกไป ทำให้ได้ยินเสียงเฮอะในลำคอของคนแสนงอน เขาไม่ได้แกะมือที่กอดเอวออกทำเพียงยืนนิ่ง ๆ เท่านั้น
“ขนาดทำผิดเธอยังไม่รู้ แล้วจะเอาอะไรมาง้อไม่ทราบ”
นีลข่มความไม่พอใจเอาไว้ แม้จะโกรธแค่ไหนก็ไม่มีทางต่อว่าเธอแรง ๆ แน่นอน แค่อยากให้มาเฟียรับรู้ค
