คณิสราตื่นมาด้วยความเขินอายเมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อคืน เธอยอมเขาทั้งกายและหัวใจ เมื่อคืนเขาอ่อนโยนจนเธอแทบไม่เป็นตัวของตัวเอง เช้านี้จะกล้าสู้หน้าเขาได้ยังไง
“ว่าไง หมดแล้วเหรอ” เขาเห็นเธอเอาผ้าห่มคลุมตัวสงสัยคงจะอาย ไคโรเดินไปนั่งข้างเตียงและดึงผ้าห่มออก เห็นคนตัวเล็กซุกอยู่ใต้ผ่าห่มผืนใหญ่
“เงียบนี่เขินหรืออาย”
“น้องครีมแค่รู้สึกผิดที่ตื่นสายค่ะ”
“ไม่สายหรอก ตอนนี้เที่ยงกว่าแล้ว” กว่าที่เขาจะปล่อยให้เธอนอนก็ตีห้าของวันใหม่แล้ว ไม่แปลกที่จะตื่นเที่ยงแต่เขาไม่ได้ว่าอะไร
“อะไรนะคะ เที่ยงแล้วงานของน้องครีม”
“พี่ลาให้แล้ว” เขาจะยอมให้เมียตัวเองโดนนินทาได้ยังไง หัวหน้าคนนั้นเขาจัดการไล่มันออกไปแล้ว เหลือแค่ไอ้คนเมื่อคืนที่มันกำลังจะปล้ำเมียเขา
“น้องครีมเพิ่งเข้ามาทำงานเองค่ะ”
“มีเงินตั้งร้อยล้านจะยอมไปทำงานทำไม” ไม่เข้าใจเหมือนกัน แค่คอยเอาอกเอาใจเขาบนเตียงก็น่าจะพอแล้ว หนุ่มล้อมหน้าล้อม
