ไมเคิลอุ้มน้ำขิงเดินตรงไปที่ลิฟต์ โดยมีผู้จัดการโรงแรมคอยกดลิฟต์ให้อย่างรู้ใจ จากที่เขาอยากทำความรู้จักกับน้ำขิง เลขาของเจ้านายหนุ่มเพื่อติดต่อเรื่องงาน อานนท์คิดว่าเขาคงจะต้องถอยซะแล้ว เขาไม่อยากตกงานในตอนนี้ ดูสายตาของไมเคิลสิจ้องเขาเขม็งเลย เพียงแค่เขาเหลือบตามองคนที่อยู่ในอ้อมแขนเท่านั้น
"มองอะไร ไม่เคยเห็นหรือไง" ไมเคิลถามขึ้นเมื่อเห็นผู้จัดการโรงแรมมองน้ำขิง เขายิ่งกำลังอารมรณ์ไม่ดี ที่ไอ้ไซม่อนมันกล้าพูดว่าจะขอมาส่งน้ำขิงถึงห้อง
ติ๊ง~
"ปะ… เปล่าครับ เชิญคุณไมเคิลเลยครับ ลิฟต์มาพอดี" และแล้วอานนท์ก็รอดพ้นจากการตกงานเพราะลิฟต์ช่วยชีวิตไว้ เขาถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อประตูลิฟต์ปิดลง
"เกือบแล้วมั้ยล่ะกู ดุทั้งพี่ทั้งน้องเลย"
ฝ่ายไมเคิลที่เดินออกมาจากลิฟต์ เมื่อถึงชั้นของเพนต์เฮาส์ที่เขาและเธอพักอยู่ เขาก็ต้องพยายามสงบจิตสงบใจมากขึ้น เพราะคนในอ้อมแขนเริ่มจะซุกซนโดยการสูดดมตัวเขาและ
