ตอนที่ 5 มานั่งกับผม

​เช้าวันต่อมา... ไมเคิลเดินเข้ามาถึงห้องทำงานด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง เพราะเมื่อคืนเขาถูกพี่ชายอย่างแดเนียลโทรไปสวดยับ ชุดใหญ่แบบจัดเต็ม ก็เรื่องที่เขาหนีงานไปกินข้าวกับสาวนั่นแหละ ไม่รู้ว่ารู้ได้ยังไง ขนาดเขาถอดกล้องวงจรปิดออกทั้งหมดแล้วแท้ ๆ โดยที่ไมเคิลไม่รู้เลยว่า ยังมีกล้องที่แดเนียลแอบซ่อนไว้อย่างลับ ๆ อีก และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานแดเนียลก็รับรู้ทุกอย่าง "สวัสดีค่ะคุณไมเคิล วันนี้จะรับกาแฟเลยมั้ยคะ" น้ำขิงลุกขึ้นและถามเจ้านายหนุ่มเสียงสดใส เหมือนเมื่อวานไม่มีอะไรเกิดขึ้น "อืม" ไมเคิลตอบสั้น ๆ แล้วเดินเข้าไปในห้องทำงานทันที่เพราะอารมณ์ไม่ดี น้ำขิงมองตามแล้วยู่หน้าใส่แผ่นหลังกว้าง ก่อนจะรีบไปชงกาแฟมาเสิร์ฟเจ้านายหนุ่ม วันนี้ของว่างคือแซนด์วิชน้ำพริกเผาที่เธอไปอุดหนุนป้านารามา ก็ด้วยเงินที่เขาโอนให้ไว้นั่นแหละ "กาแฟดำกับแซนด์วิชฝีมือป้านาราค่ะ เอ็นจอยนะคะ" พูดจบน้ำขิงก็ยิ้มหวานให้เจ้านาย และกลับออกมาทำงานของตัวเอง ไมเคิลเหลือบตามองร่างเล็กที่เดินออกไป และยกกาแฟขึ้นดื่ม "อืมมมม อร่อยใช้ได้ นี่คงเป็นอย่างเดียวที่ทำเป็นสินะ" ไมเคิลพยักหน้าพอใจกับรสชาติกาแฟที่ยัยเลขาหน้าเด็กชงมาให้ดื่ม จากนั้นเขาก็ตั้งใจทำงาน ทั้งประชุมกับสาขาต่าง ๆ ในประเทศ และต่างประเทศ ผ่านทางระบบซูม และทุกการทำงานจะมีน้ำขิงคอยช่วยอยู่ข้าง ๆ เธอภาษาดีใช้ได้ แถมยังทำงานเนี๊ยบ สมกับเป็นลูกศิษย์ของมุกดา เลขาคนเก่งของพี่ชาย "หึ ท่าทางบ๊อง ๆ โก๊ะ ๆ ไม่คิดเลยว่าเวลาทำงานจริง ๆ จัง ๆ ก็ทำได้ดีมากจนน่าแปลกใจ" ไมเคิลพูดกับตัวเองในตอนที่เซ็นเอกสารที่น้ำขิงเตรียมมาให้เป็นฉบับสุดท้ายเสร็จ เขานั่งตรวจเอกสารที่น้ำขิงเตรียมมาให้ จนเวลาเกือบเที่ยงถึงจะพอมีเวลาหายใจบ้าง เขาจึงตั้งใจที่จะลงไปกินข้าวที่ร้านอาหารข้างล่าง เพราะตอนบ่ายเขามีประชุมต่อน่ะสิ ก๊อก ก๊อก~ "เชิญครับ" ไมเคิลที่นั่งเอนหลังอยู่ เอ่ยอนุญาต "เอ่อ... คุณไมเคิลคะ พนักงานต้อนรับที่แผนกประชาสัมพันธ์โทรมาแจ้งว่ามีคนมาขอพบค่ะ เห็นว่าเป็นผู้หญิงสาว ชื่ออะไรนะ..." น้ำขิงรายงานเจ้านายหนุ่มและพยายามคิดชื่อของหญิงสาวที่มาขอพบเจ้านาย "ใคร ??? ไหนคุณว่าวันนี้ผมไม่มีนัด มีแค่ประชุมอีกทีตอนบ่าย 3 ไง ผมไม่ต้อนรับแขกนอกตารางนัดตอนนี้นะ เหนื่อยแล้ว" ไมเคิลเริ่มบทงอแงทันที ก็เขาทำงานมาทั้งเช้าแล้ว ตอนนี้ทั้งเหนื่อยทั้งหิว "ไม่ใช่แขกในตารางนัดหมายค่ะ เป็นแขกส่วนตัวของคุณไมเคิลค่ะ เห็นว่าชื่อ... โอลีฟ" น้ำขิงรายงานต่อและทำท่านึกชื่อของแขก และในที่สุดเธอก็นึกออกว่าแขกของเจ้านายชื่ออะไร "อ้อ... งั้นให้เธอขึ้นมาได้เลย" ไมเคิลเมื่อรู้ว่าเป็นใครก็อนุญาต เพราะเมื่อวานเขาทำกับเธอไว้ไม่ดีนัก เขาทิ้งเธอไว้ที่ห้าง แถมยังไม่ได้จ่ายค่ากระเป๋าให้อีก แถมตอนเธอโทรมาเขาก็ติดสายพี่ชายอยู่จึงไม่ได้รับสายเธอ 'ให้ขึ้นมาเพื่อเป็นการขอโทษก็แล้วกัน' ไมเคิลคิดในใจแค่นั้น น้ำขิงเดินออกไปโทรแจ้งให้พนักงานรับรู้ว่าอนุญาตให้หญิงสาวขึ้นมาได้ ไม่นานนิตยาประชาสัมพันธ์สาวสวยก็พาแขกสาวขึ้นมา เธอเอ่ยทักน้ำขิงอย่างเป็นกันเอง "น้ำขิงจ๊ะ พี่พาแขกของท่านรองประธานขึ้นมาจ้ะ" "ขอบคุณนะคะพี่นิด เดี๋ยวน้ำขิงจัดการต่อเองค่ะ" น้ำขิงเอ่ยออกไปเสียงใส นิตยาก็ยิ้มรับและเดินไปที่ลิฟต์เพื่อลงไปทำงานต่อทันที "เธอชื่อน้ำขิงเหรอ" โอลีฟที่ได้ยินชื่อน้ำขิง ก็มองน้ำขิงด้วยสายตาที่ไม่พอใจ เพราะเมื่อวานเธอได้ยินว่าไมเคิลเรียกชื่อนี้ ก่อนจะวิ่งออกมาจากห้าง และทิ้งเธอไว้อย่างไม่สนใจไยดี "ค่ะ ฉันชื่อน้ำขิง เชิญคุณโอลีฟข้างในเลยค่ะ คุณไมเคิลรออยู่ค่ะ" น้ำขิงยิ้มการค้าให้แขกสาว ก่อนจะเดินนำไปที่ประตูและพาแขกสาวเข้าไปพบเจ้านายหนุ่ม "คุณไมเคิลคะ คุณโอลีฟมาแล้วค่ะ" น้ำขิงรายงานตามหน้าที่ "พี่ไมเคิล คิดถึงจังเลยค่ะ จุ๊บ~" โอลีฟรีบถลาไปกอดแขนของไมเคิล เธอบอกคิดถึงและหอมแก้มเขาอย่างไม่สนใจน้ำขิงที่ยืนอยู่ แล้วหันมาส่งสายตาไม่เป็นมิตรใส่น้ำขิง พร้อมกับถามขึ้น "แม่นี่เป็นใครคะ มายืนมองอยู่ได้" "อ้อ... นี่น้ำขิง เลขาของพี่เองครับ เธอรอคำสั่งของพี่อยู่ น้ำขิง ผมขอของว่างและน้ำผลไม้ให้แขกด้วยนะ ส่วนอาหารกลางวันก็สั่งเผื่อแขกด้วยก็แล้วกัน โอลีฟไปนั่งรอที่โซฟาก่อนนะครับ" ไมเคิลสั่งงานเลขาและเชิญแขกสาวให้นั่งลงที่โซฟากลางห้อง "ค่ะ" น้ำขิงพยักหน้ารับคำสั่ง ก่อนจะชะงักเมื่อหญิงสาวเรียกไว้ "เดี๋ยว... ไม่ต้องหรอก ฉันจะไปข้างนอกกับพี่ไมเคิล" โอลีฟพูดกับน้ำขิงด้วยน้ำเสียงหยิ่ง ๆ ก่อนจะหันกลับไปทำเสียงออดอ้อนกับไมเคิล "พี่ไมเคิล โอลีฟงอนแล้วนะคะ ที่เมื่อวานจู่ ๆ ก็ทิ้งให้โอลีฟอยู่ที่ร้านกระเป๋าคนเดียว โอลีฟยังไม่ได้จ่ายค่ากระเป๋าเลย แล้วที่บอกว่าเราจะมีความสุขด้วยกันทั้งคืนอีก แล้วมาทิ้งกันไปอย่างนี้ โอลีฟไม่ยอมจริง ๆ นะคะ" โอลีฟทำท่างอแงใส่ชายหนุ่ม ที่คิดว่ายังไงเขาก็ต้องง้อเธอ "เอ่อ... พอดีเมื่อวานพี่มีงานด่วนน่ะ ขอโทษนะครับ" ไมเคิลมองหน้าน้ำขิงที่ยืนอยู่อย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก "ไม่รู้ล่ะ โอลีฟไม่ทานข้าวบนนี้หรอก พี่ไมเคิลต้องพาโอลีฟไปที่ห้าง ไปซื้อกระเป๋าให้โอลีฟก่อน จากนั้นเราค่อยไปมีความสุขด้วยกันนะคะ" โอลีฟพูดพร้อมกับเบียดหน้าอกอวบเข้าหาไมเคิลมากขึ้น โดยที่ไม่อายเลยว่ายังมีเลขาของเขาอยู่ในห้องด้วย ส่วนน้ำขิงก็ยืนเบะปากมองบนเล็กน้อย ก่อนจะทำเป็นกระแอมและส่งสายตาไปที่ท่านรองประธานประมาณว่า ถ้าเขาทิ้งงานไปกับผู้หญิงอีก แล้วให้เธออยู่ทำงานคนเดียว เธอจะฟ้องแดเนียลที่อยู่บนเพนต์เฮาส์ทันที ไมเคิลที่เห็นสายตาของยัยเลขาหน้าเด็กที่มองขึ้นไปข้างบน อันเป็นที่อยู่ของพี่ชายผู้เข้มงวดของเขา ก็รีบผละโอลีฟออกเล็กน้อยแล้วเอ่ยขึ้น... "ไปก็ได้ครับ แต่พี่ขอพาเลขาไปด้วยนะครับ" "เอ๊ะ !!! จะเอาเลขาไปด้วยทำไมคะ เราจะไปเดตกัน ไปมีความสุขด้วยกันนะคะ จะพาไปด้วยได้ยังไง" โอลีฟพูดขึ้นอย่างไม่พอใจทันที "พอดีช่วงบ่ายพี่กับน้ำขิงจะต้องไปตรวจงานที่สาขาอื่น จะได้ไม่ต้องขับรถวนไปวนมา ไปพร้อมกันเลยจะได้สะดวก เราไปซื้อกระเป๋ากันก่อนและคืนนี้เราค่อยนัดกันอีกทีนะครับ" ไมเคิลคิดหาทางออกอย่างรวดเร็ว เขาคิดว่าไปซื้อกระเป๋าให้จบ ๆ แล้วก็กลับมาทำงานก่อน เลิกงานค่อยนัดกันไปจัดหนักจัดเต็มทีหลังก็ยังได้ "....." น้ำขิงได้ยินก็ได้แต่กลอกตามองบน เพราะจริง ๆ แล้วเขาไม่มีนัดที่ไหนเลย แต่มีประชุมผ่านทางระบบซูมในตอนบ่าย 3 โมงเท่านั้น "ก็ได้ค่ะ งั้นไปกันเลยมั้ยคะ นี่ก็จะเที่ยงแล้ว" ส่วนโอลีฟที่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มกว้างออกมา และดึงแขนเขาให้ลุกขึ้น ทั้ง 3 คนเดินลงมาที่ลานจอดรถสำหรับผู้บริหาร และมองไปยังรถสปอร์ตคันหรูสองที่นั่ง "หลบไป ฉันจะนั่งไปกับพี่ไมเคิล" โอลีฟเดินไปที่ประตูรถทันที "ได้ยังไงล่ะคะ แล้วฉันล่ะ" น้ำขิงถามออกไปด้วยใบหน้าใสซื่อ "เธอก็ขับรถไปเองสิ" โอลีฟพูดขึ้นอีกครั้ง "ฉันขับรถไม่เป็นและไม่มีรถด้วยค่ะ งั้นฉันไม่ไปดีกว่า" น้ำขิงพูดขึ้นอีกครั้ง ทำให้โอลีฟยิ้มอย่างพอใจ ที่จะไม่มีก้างขวางคอ "เอ่อ... คุณไมเคิลจะไปก็ได้นะคะ ขิงว่าจะไปกินข้าวกับพี่มุกดีกว่า เห็นว่าวันนี้บอสจะลงมากินข้าวด้วย" น้ำขิงพูดกับไมเคิลและทำท่าจะเดินไป แต่ทว่า... หมับ !!! ไมเคิลคว้ามือของน้ำขิงไว้ ก่อนที่เธอจะเดินไป เพราะถ้าน้ำขิงไปกินข้าวกับมุกดาและพี่ชายเขา รับรองว่าเขาโดยสวดมากกว่าเดิมแน่ "ไม่ต้อง น้ำขิงมานั่งกับผม คุณโอลีฟครับ เดี๋ยวคุณขับรถไปเจอกันที่ห้างเลยนะครับ ถ้าเสร็จธุระที่ห้างแล้ว ช่วงบ่ายผมต้องไปตรวจงานพร้อมน้ำขิง ถ้าแยกกันไปคงไม่สะดวก หรือเราจะนัดกันวันหลังดีครับ" ไมเคิลบอกกับน้ำขิงในตอนแรกและหันมาพูดกับโอลีฟในตอนหลัง "เอ่อ... โอลีฟว่าเราไปเจอกันที่ห้างก็ได้ค่ะ ซื้อกระเป๋าแล้วไปกินข้าวด้วยกัน แล้วพี่ไมเคิลค่อยไปทำงานนะคะ" โอลีฟรีบเสนอทันที เพราะเธอไม่อยากเสี่ยงกับการเลื่อนนัดอีกแล้ว "โอเคครับ งั้นเจอกันที่ห้างนะครับ น้ำขิงขึ้นรถ" ไมเคิลพูดจบก็เปิดประตูขึ้นรถและขับออกไป เมื่อน้ำขิงคาดเข็มขัดนิรภัยเสร็จแล้ว โอลีฟมองตามรถสปอร์ตสุดหรูไปด้วยความโมโห เธอกระทืบเท้าอย่างไม่พอใจ แล้วเดินไปที่ลานจอดรถในชั้นล่างเพื่อขับรถของตัวเองตามไมเคิลไปที่ห้าง