บทที่ 1 ขัดจังหวะ

'อ๊ะ! อ๊า~ ดูดนมพี่แบบนั้นแหละเด็กดี... ซี้ด! พี่ขย่มแรง ๆ แบบนี้ เราชอบไหม?' หญิงสาวถามขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ขณะที่โยกตัวบดลำกายหนาซึ่งเบียดแทรกอยู่ที่ใจกลางของกลีบแคมอวบ เก้าอี้ทำงานแบบมีล้อลั่นเอี๊ยดอ๊าดอย่างน่ากลัว เมื่อสองหนุ่มสาวเริงรักกันอยู่ในออฟฟิศช่วงหลังเลิกงาน ทางด้านของพนักงานหนุ่มที่เพิ่งเข้ามาทำงานในบริษัทนี้ได้ไม่กี่เดือน เมื่อถูกหัวหน้างานสาวใหญ่ขึ้นครูให้อย่างเร่าร้อน ก็ได้แต่ร้องครวญครางด้วยความกระสัน 'อะ อูย... ชอบครับพี่ มีหัวหน้ามาคอยขย่มให้แบบนี้ จะไม่ชอบได้ยังไงล่ะครับ' คนอายุมากกว่าที่ได้ยินดังนั้นก็หัวเราะคิกคักออกมาอย่างสนุกสนาน เมื่อคำตอบของคนตรงหน้ามันเป็นอะไรที่เธอค่อนข้างถูกใจ ก่อนที่เธอจะให้รางวัลเขากลับไปด้วยการร่อนเอวให้แรงขึ้นกว่าเดิม 'คิก~ เด็กหนุ่มนี่มันหื่นจริง ๆ อ๊ะ! อื้อ! อย่างัดแรงสิ... ของเราใช่ว่าจะเล็ก ๆ เสียเมื่อไหร่ พี่จุกไปหมดแล้วนะรู้ไหม?' 'ก็มันเสียวนี่ครับ รูพี่ตอดขนาดนี้ ผมจะทนนั่งอยู่เฉย ๆ ได้ยังไง? อื้ม! ทำเป็นว่าผมอย่างงั้นอย่างงี้ แต่พี่ตอดผมไม่หยุดเลยไม่ใช่เหรอ จริง ๆ แล้วพี่ก็ชอบให้ผมเด้าสวนแรง ๆ แบบนี้เหมือนกันใช่ไหมล่ะครับ?' ตากลมจับจ้องบทรักแสนเร่าร้อนที่ดำเนินต่อเนื่องบนหน้าจอมือถือตาไม่กะพริบ ขณะที่ปลายนิ้วเรียวก็บดขยี้ติ่งเสียวของตัวเองไปในเวลาเดียวกัน 'จ๊ะจ๋า' หรือ 'พิมรตา' นอนแหกขาอ้าซ่าและเกี่ยวเบ็ดให้ตัวเองอย่างเมามัน พร้อมกับจินตนาการว่าตัวเองกำลังถูกเด็กหนุ่มกล้ามแน่นพระเอกหนังรักกลืนกินอย่างตะกละตะกลาม ด้วยความที่เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวตั้งแต่อายุยี่สิบแปด เธอเลยยังเป็นผู้หญิงที่มีความต้องการมาก แต่เพราะมีลูกติดจากแฟนเก่าที่ตอนนี้อายุสามขวบกว่า ๆ มันทำให้เธอหาเวลาปลดปล่อยให้ตัวเองแทบไม่ได้ ก่อนหน้านี้ที่ลูกเธอยังไม่เข้าโรงเรียน คุณแม่ฟูลไทม์อย่างจ๊ะจ๋าแทบจะกระดิกตัวไปไหนไม่ได้เลย เพราะลำพังแค่ทำงานในฐานะนักเขียนกับเลี้ยงลูกไปด้วย เธอก็แทบจะไม่มีเวลาไปทำอย่างอื่นแล้ว แต่เพราะตอนนี้ 'น้องจูเนียร์' ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเธอเริ่มเข้าเรียนชั้นอนุบาล เธอจึงมีเวลาให้ตัวเองมากขึ้นอีกนิดหน่อย พิมรตาจึงเจียดเวลามาช่วยตัวเองเหมือนอย่างตอนนี้ แจ๊ะ~ แจ๊ะ~ แจ๊ะ~ "อ๊า~ เสียวจัง..." เสียงหวานครางฮึมฮัมออกมาด้วยความกระสัน ขณะที่สอดนิ้วกลางเข้าไปในช่องทางรักคับแน่นของตน ความชุ่มฉ่ำที่เปียกแฉะไปถึงร่องก้นด้านหลัง มันทำให้พิมรตารู้สึกได้ว่าตัวเองคงจะห่างหายจากเรื่องพวกนี้มานานพอสมควร เพราะเพียงแค่เล่นกับตัวเองด้านนอกยังปล่อยน้ำอยากออกมาขนาดนี้เลยนี่นา โทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ล่าสุดถูกโยนทิ้งลงไปบนเตียงแบบส่ง ๆ ทั้งที่ภาพบนหน้าจอยังคงเล่นต่อไปพร้อมกับเสียงการระเริงรักที่ชวนให้เธอรู้สึกมีอารมณ์ตาม จ๊ะจ๋าหลับตาจินตนาการไปถึงภาพของชายหนุ่มกล้ามแน่นที่กำลังกลืนกินหน้าอกเธออย่างตะกรุมตะกราม พร้อมกับเลื่อนมือของตัวเองขึ้นมาบีบขย้ำเต้านมอวบอัด ที่ตั้งแต่มีลูกก็ใหญ่บึ้มจนน่าตกใจขึ้นมาดูดเลียด้วยความหื่นกระหาย ขณะที่จ้วงนิ้วเข้าไปในบ่อน้ำหวานให้แรงขึ้น เพราะอยากจะเร้าตัวเองให้ถึงจุดสูงสุดแห่งความปรารถนา ทว่าก่อนที่เธอจะไปถึงปลายทาง กลับมีเสียงน่ารำคาญดังแทรกขึ้นมาเสียอย่างนั้น... ติ๊งต๊อง~ ติ๊งต๊อง~ "อื้อ~ ใครมันมาตอนนี้เนี่ย!?" เพราะกำลังจะแตะปลายสายรุ้งในอีกไม่กี่อึดใจ พอมีคนมาขัดจังหวะ พิมรตาก็รู้สึกหัวเสียขึ้นมา นิ้วเรียวเร่งบดบี้ติ่งเกสรพร้อมกับจ้วงเข้าออกช่องเนื้ออุ่นให้รุนแรงมากยิ่งขึ้น เพราะกลัวว่าตัวเองจะค้างคา แต่เพราะความตกใจที่ทำให้ระดับอารมณ์ของเธอมันตกฮวบลงมา จึงทำให้ปลายทางที่มาถึงของจ๊ะจ๋าไม่สุขสมเท่าที่ควร "อื้ม!" หญิงสาวหลับตาเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อซึมซับอารมณ์ซาบซ่าน ที่แม้จะไม่ได้เร่าร้อนรุนแรงอย่างที่ต้องการ แต่ก็ทำให้เธอสบายตัวได้พอสมควร มือน้อยเอื้อมไปปิดหนังเอวีที่เปิดทิ้งเอาไว้ เพื่อไม่ให้มีเสียงรบกวน ก่อนจะรีบกดเปิดไมค์ตอบรับแขกผู้มาเยือน ทั้งที่ปลายนิ้วเปียกชุ่มยังถูกตอดอยู่ภายในช่องเนื้อด้านใน "มาหาใครคะ?" เธอถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะทำให้มันเป็นปกติที่สุด ขณะที่กดเปิดกล้องดูว่าคนที่บังอาจมาขัดจังหวะด้วยการกดออดหน้าบ้านเมื่อครู่นี้เป็นใคร ภาพของชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคมเข้มตามแบบฉบับชายไทยคือสิ่งแรงที่จ๊ะจ๋ามองเห็น ก่อนที่ท่าทางเลิ่กลั่กของอีกฝ่ายที่ผงะตัวเดินถอยห่างจากกล้องไปจะทำให้เธอซึ่งควรจะหงุดหงิดถึงกับหลุดขำออกมา ก็หมอนั่นเล่นทำหน้าซะอย่างกับโดนผีหลอกตอนกลางวัน จะไม่ให้เธอหัวเราะกับท่าทางนั้นได้ยังไง? แต่เพราะเขาเดินถอยห่างออกไปพอสมควร มันทำให้เธอสามารถมองเห็นถึงความกำยำที่แม้จะสวมใส่เสื้อผ้าอยู่ก็เดาได้ว่าคนคนนี้มีหุ่นที่ดีขนาดไหน ซึ่งมันทำให้เธออดที่จะแปลกใจไม่ได้ ว่าผู้ชายที่รูปร่างหน้าตาดีขนาดนี้มีธุระอะไรกับตน "ไม่ต้องตกใจค่ะคุณ ฉันเป็นเจ้าของบ้านที่คุณกดออกเมื่อกี้นี้ไง ...ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรรึเปล่าคะ?" พิมรตาพูดขึ้นอย่างใจดี หลังจากเห็นท่าทางของคนที่เลิ่กลั่กของคนที่ทำตัวไม่ถูกผ่านหน้าจอ ใบชาที่แม้จะตกใจอยู่มาก แต่ก็พอจะเดาได้ว่าสิ่งตรงหน้าคงจะเป็นอุปกรณ์ที่ใช้สื่อสารกับคนในบ้าน จึงตอบออกไป แม้จะไม่รู้ว่าตัวเองกำลังคุยกับใครอยู่ก็ตาม "คะ คือว่า... ที่นี่ใช่บ้านของคุณจ๊ะจ๋าไหมครับ? ผมชื่อ 'ชานนท์' เป็นคนจากบริษัทจัดหางานที่จะมาสมัครเป็นพี่เลี้ยงเด็กน่ะครับ" จ๊ะจ๋าถึงกับเบิกตากว้างเมื่อได้ยินธุระของผู้ชายที่ยืนอยู่หน้าบ้าน ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองมีนัดกับคนที่ว่าในวันนี้จริง ๆ หญิงสาวได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ มองภาพของชายหนุ่มท่าทางเจี๋ยมเจี้ยมในหน้าจอ พลางคิดย้อนไปถึงรูปของคนที่ชื่อ 'ชานนท์' ที่ตัวเองได้รับมาพร้อมใบประวัติ ถ้าจำไม่ผิด รูปนั้นเจ้าตัวน่าจะสวมเสื้อเชิ้ตที่ดูก็รู้ว่าไม่ใช่ของตัวเองเพราะมันคับ แถมยังติดกระดุมมิดชิดถึงคอเลยซะด้วย ทรงผมเองก็เหมือนจะถูกหวีจนเรียบแปล้เหมือนที่พวกลุงแก่ ๆ ชอบ เรียกได้ว่าต่างกับพ่อหนุ่มหน้าคมตรงหน้าราวฟ้ากับดิน พิมรตาจำได้ว่า คนที่จะมาเป็นพี่เลี้ยงของลูกชายเธอ เป็นผู้ชายอายุสิบเก้าซึ่งมีประสบการณ์การเลี้ยงเด็กมามากพอสมควร อีกฝ่ายไม่มีประวัติอาชญากรรม ระดับการศึกษาปัจจุบันคือมัธยมปลาย และมีความตั้งใจจะมาหางานทำในกรุงเทพเพื่อหาเลี้ยงตนเองและครอบครัว แต่ไม่คิดเลยว่าคนที่มาสมัครเป็นพี่เลี้ยงเด็ก จะหน้าตาดีได้ขนาดนี้! "เอ่อ... คุณครับ อันนี้คือคุณยังได้ยินผมอยู่ไหมครับ?" หญิงสาววัยสามสิบเอ็ดกะรัตถึงกับสะดุ้งตัวด้วยความตกใจ เมื่อเสียงที่ดังมาจากลำโพงทำให้เธอได้สติกลับคืนมาอีกครั้ง นิ้วยาวถูกถอนออกมาจากหว่างขา พร้อมกับร่างอวบที่ผุดลุกขึ้นมานั่งบนขอบเตียงทั้งแบบนั้น ก่อนที่เธอจะรีบตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว "ดะ ได้ยินค่ะ! ขอโทษทีนะ พอดีฉัน... เอ๊ย! พอดีพี่เหม่อไปหน่อยน่ะ ถ้ายังไงน้องยืนรออยู่ตรงนั้นแป๊บหนึ่งนะคะ น้องมาถูกบ้านแล้วค่ะ เดี๋ยวพี่ลงไปเปิดประตูให้" เสียงหวานพูดสรุปอย่างรวบรัด ก่อนจะรีบลุกไปจัดการล้างมือไม้ให้สะอาด และเปลี่ยนกางเกงเพื่อเตรียมออกไปรับแขกผู้มาใหม่ กางเกงขาสั้นตัวจิ๋วที่เปียกเป็นดวงเพราะหยาดน้ำแห่งความปรารถนา ถูกโยนลงเครื่องซักผ้าเพื่อทำลายหลักฐานว่าเมื่อกี้ตัวเองกำลังทำอะไร ซึ่งหลังจากแวะส่องกระจกที่หน้าประตูบ้านและจัดแจงเสื้อผ้าหน้าผมให้เรียบร้อย จ๊ะจ๋าก็เปิดประตูออกไปพร้อมยิ้มรับ 'พี่เลี้ยงคนใหม่' ที่จะมาอาศัยในบ้านของตนในทันที