พิมรตารู้สึกตัวขึ้นมาเล็กน้อยหลังจากได้ยินเสียงออดดังขึ้นในระหว่างที่ตัวเองกำลังหลับ แต่พอลุกขึ้นมานั่งตั้งสติดี ๆ เธอกลับไม่ได้ยินเสียงที่ว่านั้น จ๊ะจ๋าเลยเดาว่าใบชาอาจจะออกไปรับหน้าแขกให้ก่อนแล้วก็เป็นได้
แม้จะยังมีอาการอ่อนเพลีย และเมื่อยขบตามร่างกายหลงเหลืออยู่เล็กน้อย แต่พอคิดว่าอาจจะมีใครมีธุระด่วนกับตัวเองจนต้องมาหาถึงบ้าน เธอไม่รอช้าเลยที่จะลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาและจัดผมเผ้าให้อยู่ในสภาพพอดูได้
แต่แม้ว่าเธอจะออกมาจากห้องน้ำแล้วใบชากลับไม่ได้พาแขกเข้ามาในบ้านแต่อย่างใด ซึ่งนั่นทำให้พิมรตาจึงรู้สึกสงสัยขึ้นมา
“… หรือเราจะหูฝาดไปเอง?” หญิงสาวพูดพึมพำเสียงเบา ก่อนจะก้าวเท้าไปยังหน้าประตูบ้านเพื่อดูให้แน่ใจ
มันเป็นนิสัยของเธอที่ต้องเช็กทุกอย่างเพื่อความสบายใจเพราะในฐานะแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ต้องดูแลอะไรต่อมิอะไรด้วยตัวคนเดียวมานาน มันทำให้เธอไม่สามารถประมาทกับอะไรได้เลย
‘ไม่ทราบว่า
