อีกสองวันถัดมา
เวลา 8 โมงเช้าที่อเมริกา ตรงกับเวลา 2 ทุ่มที่เมืองไทย ด้วยอารมณ์และความคิดถึงล้วนๆ คาร์ลอสตัดสินใจโทรกลับมาหาน้ำผึ้ง ตอนนั้นหญิงสาวกำลังสาละวนอยู่กับการล้างจานอยู่หลังครัว จนไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ที่วางทิ้งเอาไว้อีกห้อง
ตื๊ดๆ…
เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น
“โทรศัพท์ครับแม่”
วศินตะโกนออกมาจากอีกห้อง ขณะกำลังนั่งดูทีวีด้วยความเพลิดเพลิน
“เอาโทรศัพท์ให้แม่ที”
หญิงสาวตะโกนบอกลูกชาย ครู่สั้นๆร่างป้อมๆก็รี่มาที่ครัว พร้อมกับโทรศัพท์มือถือ ส่งเสียงดังอยู่ในมือน้อยๆ
“ขอบใจจ้ะ”
เธอรับโทรศัพท์มาจากมือของลูกชาย เพ่งสายตาไปที่หน้าจอ ไม่ปรากฏชื่อคนโทร เห็นแต่ตัวเลขซึ่งไม่คุ้นเคย ยาวพรืด
“สวัสดีค่ะ”
เธอเอ่ยทันทีที่กดรับ แนบโทรศัพท์ไว้กับหู
“แต่งงานกับผมนะครับ…”
แม้จะเป็นเสียงที่กรอกผ่านลำโพงของโทรศัพท์มือถือ
