มีความสำนึกผิดเจืออยู่ในน้ำเสียงของผกาลีเช่นกัน พลางคิดในใจว่า ‘ถูกของป้าช้อย เธอเองก็ไม่น่าไปข้องแวะกับเดรัจฉานวิชาแต่แรก’
“เรียนผูก…ก็ต้องเรียนแก้”
ผกาลีเอ่ยขึ้นลอยๆ เหมือนสมน้ำหน้าตัวเอง
ป้าช้อยรู้สึกได้เลยว่าเสียงนั้นราวกับไม่ใช่คุณนายผกาลีที่เธอเคยรู้จัก บุคลิกภาพของผกาลีในวันนี้ ราวกับเหรียญที่เปลี่ยนไปอีกด้าน ดูมีความเด็ดเดี่ยวและกล้าหาญขึ้นมาจนน่ากลัว
“อีผกาลีไม่ยอมให้เสี่ยนอนเจ็บอยู่อย่างนี้แน่นอน”
เธอพูดกับตัวเอง ด้วยความรักที่มีต่อสามี ขณะทอดสายตาผ่านกระจกที่บานประตู แลไปที่เตียง เห็นสามีนอนเอามือกุมท้อง ใบหน้าซีดเซียวราวกับไร้เลือด เธอรักสามีเกินกว่าจะทนเห็นเขาเจ็บปวด
“ฝากดูเสี่ยด้วยนะป้า”
กล่าวเพียงเท่านั้น ก็เดินจากไป ทิ้งให้สายตาของป้าช้อย มองตามด้วยความเป็นห่วง
ป้าช้อยรู้สึกผิด…คิดไปเล่นของ
ที่โฮมสเตของลุงเกษม
ตุ๊บ…!!!
